De halve van Vlieland

De halve van Vlieland had ik uit gekozen als mijn 3e halve marathon.
Maar voornamelijk omdat het mijn eerste vakantie dag zou worden en van vrouw lief de laatste.
Dus met een beetje geluk, en dat hadden we, was dit een mooie afsluiter voor haar en een mooi begin voor mij.

De dag begon dan ook vroeg, want we zouden om 07:00 uur gaan rijden zodat we ruim op tijd waren om rustig naar de boot te gaan.

De bootreis duurde 1 1/2 uur, maar voor de kids was dit de eerste keer dus die keken hun ogen uit en vermaakte zich dan ook prima.
Omdat ik op Vlieland samen met mijn loopmaatje Wesley zou lopen waren ook zijn kids en vriendin mee.

Voor Wesley werd het zijn eerste halve en hij was dan ook goed uitgerust, had rekening gehouden met zijn eten en had er veel zin in.
Ik kwam weer met mijn standaard voorbereiding, gewerkt tot 23:00 uur, weinig slaap, nog niet wakker en altijd wel zin om te lopen ;p

Aangekomen op Vlieland bij de aankomst hal ons startnummer opgehaald en hier ook Joppe gezien.
Joppe zou de halve voor de 3e maal lopen en wist dan ook wat ons te wachten stond, wij (Wesley en ik) liepen hem voor het eerst en wisten niet precies wat ons te wachten stond.
Ik had bedacht dat een tempo van ongeveer 12 km/h een veilige snelheid was, daar ons trainings tempo net iets lager ligt.
Dit zou inhouden dat we rond de 1:45:00 nodig hadden, maar gezien het parcours en weer was een tijd tussen de 1:45 en 1:50 een mooi streven.

We zijn eerst op ons gemak naar de camping Stortemelk gelopen van waar de start zou zijn, deze was pas om 12:30 uur en we waren om 10:30 uur al op het eiland.
De vrouwen gingen van hieruit direct door naar het strand, hiervoor hoefde zij enkel het duin op en af.
Wij hebben samen met Joppe en zijn vriendin op het terras heerlijk in het zonnetje gewacht tot wij in actie mochten komen.

Rond 12:15 uur zijn we rustig aan naar de start gelopen en hebben wij ons bij de vele, een ruime 400, overige deelnemers op de halve gevoegd.
Om 12:30 uur klonk het startschot en gingen we er vandoor.
Het parcours leidde ons al snel  het duingebied in met een paar lichte klimmetjes, maar vooral smalle paden.
Gezien de drukte op de afstand kwam deze versmalling mij iets te vroeg en was het echt even zoeken naar een plekje en vooral je ritme.
Na 2 km kwamen we weer op de normale straten welke ons naar de haven leidde, hier kon je dan ook je ritme goed vinden en je plekje claimen.
Al in de eerste 3 km hadden we 2 waterposten, 1 door een bewoner en 1 van de organisatie.
Dit was erg welkom daar het warm was en het ons niet bekend was wat we aan waterposten in het duingebied konden verwachten.

Na 3 km kwam je lang het finish gebied en liep je via de dorpsstraat richting de havenweg van waar we uiteindelijk het duingebied in gingen.
Op dit stuk een kleine 3 km hebben we nog diverse waterposten gepasseerd welke door zowel de bewoners als door organisatie waren ingesteld.
Van elke waterpost heb ik dankbaar gebruik gemaakt, want met dit weer is vacht en verkoeling welkom.
Net voor het 6 km punt, voordat we het duingebied in gingen, was er een waterpost van de organisatie.
Tot mijn verbazing kregen we hier sponsen en zakjes water, welke je dus in de hand kon houden en zelf kon kiezen waar je deze zou nuttigen.

Het tempo was goed, we liepen rond de 12 km/h.
We gingen nu het duingebied in, het zwaarste maar ook mooiste deel van de route.
Ik wist dat Wesley heuvels minder vond en hiermee, vooral mentaal, moeite kan hebben.
Dus meteen geroepen "werken naar boven, rusten in de afdaling en vlakke stukken".
Dit ging goed tot aan het 10 km punt, hier kreeg Wesley het wat zwaarder en begonnen de heuvels zijn tol te eisen.
Ik denk in het begin vooral mentaal, maar later ook fysiek want als het mentaal niet lekker zit gaat je lichaam er helaas in mee.
Net voor de 13 km ga je links af om over te steken naar de andere kant van het eiland om te beginnen aan de terug reis.
Hiervoor had je dus ruim 6 km duingebied gehad die prachtig glooiend verliep en op sommige plekken erg warm was.
Er stond wel wind, maar die ging soms over je heen, gelukkig waren dit geen hele grote stukken en voelde je de wind vaak zat om er profijt van te hebben.
Ook waren er in die ruime 6 km 2 water en sponsposten ingericht wat echt geen overbodige luxe was.

Vanaf het 13 km punt begon het Wesley op te breken.
Het tempo zakte van een stabiele 12 km/h in naar een 11,5 km/h, geen ramp ook daarmee konden we nog een nette tijd binnen de 1:50 op de klok zetten.

Nog geen km verder sloeg de man met de hamer toe.
Wesley kreeg het alleen maat zwaarder en het tempo zakte verder in.
Nog een tijdje hebben we deze rond de 11 km/h kunnen houden, maar ook dit bleek te snel te gaan.
Ik had een linkerbeen die wat protesteerde en was bang dat als ik tempo moest inleveren dat deze niet meer wilde.
Maar ja wat doe je dan, Wesley alleen laten en hem laten spartelen of inhouden en wel zien.
Precies het laatste is wat we deden, want het was zijn loop het moest zijn feestje worden.
Af en toe roepende naar hem dat het tempo zelfs onder trainings snelheid lag in de hoop dat het een tijdelijke dip was.
Wesley wilde lopen, nou dat gaan we niet doen, lopen doe je maar na de finish....

Dit heeft hij lang weten te rekken, maar uiteindelijk net voor het 19km punt kon hij niet meer.
Hij ging lopen en zei tegen mij dat ik maar moest gaan.
Euh nee en jij gaat weer rennen.

Na enkele meters te hebben gelopen sprak hij de laatste krachten aan en ging weer rennen.
Een zeer net tempo van rond de 10,5 km/h verscheen weer op het klokje.
Op het moment dat we de bewoonde wereld weer in gingen hoefde we nog maar 1 km te volbrengen een laatste drempel was de enige echte hindernis die we nog moesten overwinnen.
Wesley was  er klaar mee en wilde wederom terug vallen in het lopen, dit gingen we nu niet meer toelaten.
Een douw in zijn rug bracht hem weer in beweging en de laatste km, voor hem een martelgang werd volbracht.
Al was het met een tempo net onder de 10 km/h het gebeurde wel.

Uiteindelijk mochten we een eindtijd van 1:56:56 voor mij en 1:57 voor Wesley noteren.
Ik zeg een erg mooie tijd voor iemand die zijn eerste halve loopt en een strijd van 8 km heeft moeten overleven.

Wesley heeft door deze strijd niet kunnen genieten van de omgeving, maar ik kan je vertellen het is een hele mooie loop die ik zeker kan aanbevelen.
Dus wil je nog eens een leuke, mooie en uitdagende halve lopen dan moet je Vlieland zeker in je planning meenemen.
Ik hou hem zeker in gedachten om een volgende keer weer in mijn loopkalender mee te nemen.

©Hardloopgek

Hardlopen in het Amsterdamse Bos

Ooit is er geroepen laten we eens gaan lopen in het Amsterdamse bos.

Nou geen gek plan, maar goed het kwam er niet van.
Dus een kleine 2 weken geleden bedacht ik mij dat het er toch maar eens van moest komen, dus ff de agenda bekijken en 15 juli leek mee een geschikte datum.
Loopmaatje whatsappen en die zag het ook wel zitten.

Nou is lopen met zijn tweeën leuk, maar ze zeggen wel eens des te meer zielen des te meer vreugd!
Dus op facebook een evenement aangemaakt en zo een beetje iedereen uitgenodigd waarvan ik weet dat ze weleens lopen of zouden kunnen lopen.
Op het werk nog een mail eruit en de genodigde gewezen op het feit dat zij gerust mensen mochten uitnodigen.

Sommige wilden wel maar konden niet vanwege het werk of andere verplichtingen.
Maar er waren een aantal reacties van mensen dat ze zouden komen.
Uiteraard had ik mijn huiswerk gedaan, dacht ik, want op de site m.b.t. het Amsterdamse bos staat dat de verschillende routes zijn gemarkeerd middels paaltjes.
Dit bleek achteraf ook wel zo te zijn, echter de logica die hier achter zat was errug ver te zoeken!

Maar goed zondag 15 juli was het zover.
Om 10:00 uur zou het aanvangen, dus besloot ik om er achterlijk vroeg te zijn zodat ik op zijn minst nog even kon kijken waar de start van de route zich bevond. En het leuke is omdat ik vroeg was, was Wesley dit ook!

Langzaam aan druppelen de andere binnen en even voor tienen zijn we compleet. 
Een iemand komt nog naar me toe en zegt me dat wij vooral ons ding moesten doen en dat zij samen met iemand anders wel zou lopen.
Nou dit feestje ging dus niet door, want we zouden gezamenlijk lopen en dan geld tempo van de langzaamste      is leidend.
Alvorens we van start gingen hebben we ons nog even op de gevoelige plaat laten vastleggen door een van de vele andere lopers die je daar treft.

Martin, Wesley, Remco, Esther, Romko, Rachel, Kora 

We zouden eerst een rondje doen van 5km voor hen die dit voldoende vonden.
Na een kleine 600 meter moest Rachel helaas stoppen vanwege hoesten, verkoudheid enz.
Ze zou zelf wel terug komen, want daar is zij wel bekend, en ik sloot me weer aan bij de groep.
Met de kennis die ik had tot de route trachten ik deze te volgen zoals deze bedoeld was, maar eerder kon je al lezen dat de logica errug ver te zoeken was. Ik denk zelfs dat de paaltjes zijn geplaatst door iemand met een richtingsgevoel van NUL die tevens een beperkt gezichtsveld heeft.
Maar het zou ook kunnen dat het hogere wiskunde is en mijn petje ver te boven gaat!

Maar goed zo goed en zo kwaad als het lukte hebben we getracht de 5km route te volgen.
Of dit nou gelukt is zullen we nooit weten maar we hebben een zeer leuke route gelopen die ons ook nog een hele mooie berg op bracht.
Kora had na 2 al het gevoel dat het tempo van de groep voor haar iets te hoog lag, dus ik sloot me bij haar aan en zo hobbelde we gezellig verder.
Iedereen liep enigszins in zijn of haar eigen tempo en dit bracht ons na een goede 4,85 km terug bij het bezoekerscentrum.
Kora besloot om hier wat oefeningen voor haar zelf te doen en daarna op ons te wachten terwijl wij nog een rondje gingen maken.

Om het rondje leuk te houden weken we af van de route die we eerder liepen en zo zagen we weer andere delen van het bos.
Uiteraard kon de berg dit keer ook niet ontbreken.
In dit rondje lag het tempo ietsjes hoger en dit kon Esther dan ook op een gegeven moment merken.
Geen probleem want de andere heren liepen hun tempo en ik sloot me bij Esther aan en wij liepen haar tempo.
De heren bepaalde hierdoor ook de route en dit maakte dat we niet helemaal uit kwamen op 5km maar op een goede 7,5km.

Na dit rondje kwamen we wederom bij het bezoekerscentrum waar Kora nog zat te wachten met een tasje met daarin flesjes water (de schat).
Dus iedereen kon zicht te goed doen aan wat water waarna een ieder besloot dat het mooi was geweest en huiswaarts zouden keren.
Voor zover ik heb kunnen peilen is een ieder, Rachel er even buiten gelaten, met een lekker gevoel naar huis gegaan.

Ik had het idee dat ik nog wel een rondje kon want ik had wel bijna 13km weggelopen maar dan op een lager tempo.
En lopen op een lager tempo is zeker goed voor me, want dit maakt dat ik me ontwikkel in mijn duurloop.
Echter vind ik het ook wel lekker om het gevoel van vermoeidheid te hebben.
Dus Wesley en ik zouden nog een klein rondje doen.

Omdat we dit rondje een beetje op de gok liepen werd het een mooi rondje van 6,6km.
Tijdens dit rondje hebben we een heerlijke regenbui over ons heen gehad en kwamen we tot de conclusie dat lopen in het Amsterdamse bos best leuk is.
Want ondanks dat het ingesloten is door de stad en ook Schiphol waan je je toch echt in de natuur.

Na ons 3e rondje waren dan ook Wesley en ik op het punt dat we genoeg hadden gedaan en gingen we richting de auto.
Op ons gemak hebben we hier droge kleding aangetrokken en de conclusie getrokken dat het een geslaagde dag was.

Dus bij deze wil ik ook de andere toppers bedanken die hier aan bijgedragen hebben!

©Hardloopgek