Brussels halve marathon

Brussel!
Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn!

MOOI maar ook ZWAAR!!!!!!!!!

Laat ik het dan bij deze woorden? Natuurlijk niet.

Brussel!
Het idee was al een lange tijd geleden geboren.
Het kwam voort uit het feit dat mijn loopmaatje de halve van Amsterdam wilde doen omdat hij oktober 2012 een jaar bezig was met hardlopen (serieus hardlopen)
Ik had al voorzichtig geïnformeerd thuis of het goed was dat ik hem samen met hem liep, want het zou zijn eerste halve worden.
Dit was goed, maar ik zou ik niet zijn als ik door mijn gesurf op het net Brussel tegen kwam.
En Brussel was qua prijs goedkoper dan Amsterdam en Amsterdam tja dat kan altijd nog.
Dus ik zei dat ik eigenlijk Brussel voor me zag en zo geschiedde.
Wel eens waar niet de eerste van mijn loopmaatje omdat ik hem ook nog mee kreeg naar Vlieland, maar dat ging niet zoals gehoopt.

Voor de start bij het Jubrlpark

Dus nu was het dan zo ver Brussel was aan de beurt.
Zondag ochtend om 06:00 uur zijn we gaan rijden want we wilden lekker op tijd aanwezig zijn om op ons gemak een parkeerplekje te vinden en ons te begeven naar de expo voor ons startnummer.
Ruim van te voren waren we dan ook aanwezig en hebben we ons op ons gemak omgekleed en vooral genoten.
Het zonnetje kwam langzaam aan door en de diverse onderdelen gingen van start.

Om 10:30 uur was het tijd om te  starten.
We hadden al voortijds een grafiekje gezien qua hoogte verschillen, maar die dingen zeggen me nooit zoveel.
We hadden ook al gezien dat het binnen 1 km al begon met omhoog gaan omdat we die afdaling al hadden gemaakt vanaf de auto.
Goed we wisten dus dat het niet vlak zou zijn, maar wat we voor onze kiezen kregen had ik niet verwacht.

En vandaar ook mijn samenvatting: "Brussel mooi maar zwaar"

Je begint op / in het Jubel wat gelijk de sfeer van de stad verwoord.
Van hieruit ga je door het historische deel van Brussel.
We kwamen langs onder andere het paleis, het koningsplein, paleis van justitie en nog meer van deze schitterende gebouwen en pleinen.
Maar naast deze schitterende gebouwen en omgevingen kregen we ook direct in de eerste 5 km zo een beetje alle hoogte verschillen van Brussel voor onze kiezen.
Na de 5 km en het genieten van de mooie gebouwen en de rest van de omgeving was ik er wel een beetje klaar mee met al die hoogte verschillen en begon ik mij af te vragen welke er zwaarder was Brussel of Vlieland!

Een van de niet zo vlakke straten waar we mochten rennen

Gelukkig werd het na die eerste 5 km vlakker.
Niet geheel vlak maar wat vals plat omhoog en ook omlaag, maar vals plat kan ik goed mee leven.
Ergens rond de 6 km was de eerste verzorgingspost.
En deze was top, lang en voldoende aanbod van water en jawel flesjes iso-lemon van AA.
Ik heb dan ook dankbaar gebruik gemaakt van de lengte van de verzorgingspost en diverse bekkertjes water gepakt en een flesje iso-lemon.

Zoals gezegd voerde de volgende kilometers ons over een relatief vlak parcours.
Dit was onder ander de statige Av. Franklin Roosevelt waar zo een beetje 75% van de gebouwen behoort tot een of andere diplomatiek iemand.
Vervolgens voerde het parcours ons langs de (volgens mij) aangrenzende deel gemeenten.
Hier kon je toch wel spreken van open en groen.

Na 14,5 km kwamen de parcours van de halve en de hele marathon voor de 2e keer bij elkaar.
Hier kwamen we langs een tram museum die zijn parade paardjes had uitgestald.
Na de 15 km kwam er weer een lichte stijging.
Eentje die best te doen was, dacht ik.
Ik keek om en zag dat Wesley een klein beetje achter was geraakt, niet heel veel dus even inhouden was voldoende.
Wel voelde ik dat mijn nek erg vast zat, iets wat ik in de voorgaande dagen ook al had en nu door het zweten en de kou nog meer last van had.
Hierdoor kon ik niet lekker omkijken en raakte ik Wesley kwijt.
Maar voor zover ik wist en doorhad zat het nog goed bij hem en zou hij het ook zonder kleerscheuren halen.
Ik besloot dan ook om door te gaan met dat klimmetje en Wesley en ik zouden elkaar bij de finish wederom zien.

Dat klimmetje wat dus wel te doen was resulteerde in een klim van een goede kilometer die, ik persoonlijk, nog zwaarder vond dan de klimmetjes die je tijdens de zevenheuvelenloop voor de kiezen krijgt.
Toen ik eindelijk boven was en de markante bogen van het Jubelpark zag was ik toch wel blij.
Ondanks dat ik net pas de 16 km was gepasseerd en wist dat je op kilometerpunt 18 was als je de start wederom passeerde.

Nog even was ik bang dat we voor het Jubelpark de tunnel in zouden gaan, want die loopt tenslotte ook onder het park door.
Maar gelukkig gingen we hier langs om nogmaals door het park te gaan.
Na het park kwamen weer wat bekende meters asfalt en een laatste verzorgingspost (post nummer 6 als ik het goed heb, dus dat was goed geregeld).
Na de verzorgingspost en de nodige bekkertjes water en een flesje  mochten we weer stijgen om bovenaan een lichte afdaling in te zetten naar het Warandapark.

Hier volgde onbekende meters, nog een ruime kilometer.
De daling die we hadden ingezet werd stijler en ik gokte erop dat deze door zou zetten en niet weer oveging in een klim.
Door deze gok haalde we de remmen er af en gingen we ervoor.
Gelukkig was de gok goed en bleef het bij dalen.
We kwamen langzaam aan dichterbij, de verkeersborden gaven al een voorboden dat de finish in zicht was.
Ook het feit dat het steeds drukker werd langs het parcours was wel een kleine hint.
Uiteindelijk was daar dan de finish op de grote markt en klokte we een tijd, bleek later, van 1:41:23 officieel.

Een tijd waar ik gezien het parcours erg blij mee ben.

Na de finish kreeg ik eerst een flesje iso-lemon en een flesje water alvorens ik mijn welverdiende medaille omgehangen kreeg.
Verder kreeg je nog een plak ontbijtkoek een stroopwafel en een thermische deken.
Dit omdat je nog een aardig afstand moest afleggen naar de plek waar je je tas op kon halen.

Na ons te hebben omgekleed hebben we nog even lekker rond gelopen en genoten van de omgeving.
Tegen een uurtje of 15:30 uur zijn we op ons gemak huiswaarts gekeerd en onderweg nog even gestopt voor een hapje en drankje.

Dus mocht je nog een leuke, mooie en uitdagende buitenlandse halve of hele marathon zoeken dan is Brussel echt wel een aanrader.
Want ondanks alle stijgingen die je tegen komt is de afdaling die je in de laatste kilometer maakt een mooie om je tijd van snelste kilometer aan te scherpen.
Ik heb die hier naar beneden bijgesteld op 3:53!

©Hardloopgek

De Dam tot Damloop

Hij is al even geleden, maar dan toch mijn verslag van de Dam tot Damloop.
Normaal gesproken ben ik niet zo laat met een blogje, maar dit keer tja....

De Dam tot Damloop heb ik al enkele keren gelopen en dat maat het misschien wel lastiger om er over te schrijven of toch niet?

Dit jaar zou ik meelopen bij de grote jongens, ik mocht aantreden in het wedstrijd team van de baas.
Ben ik dan zo goed dat ik dit verdien? Ik durf het niet te zeggen maar de baas vond mijn streven kennelijk snel genoeg.

Zondags mocht ik dus al vroeg uit de veren om bij tijds richting Amsterdam af te reizen.
Want de grote jongens lopen niet om een uurtje of 13:00 uur. Nee die starten al om 11:10 uur achter de Echte GROTE jongens.
Ik voelde me wel goed die dag, geen pijntjes of vermoeidheid, mooi weer en gezonde zin of nemen ze dat spanning?
Ik was al lekker vroeg in Amsterdam en moest dan ook eerst nog even me startnummer ophalen en omkleden, hier had ik echt alle tijd voor.
Terwijl ik naar het punt liep waar ik mijn startnummer mocht ophalen waren de vele vrijwilligers nog druk bezig met opbouwen e.d. Dan besef je pas een beetje wat er allemaal voor nodig is om ons ongestoord 10 EM te laten rennen.

Aangekomen bij de locatie waar we de startnummers konden halen was ik uiteraard als eerste en waren ze ook hier nog druk bezig om alles op te bouwen.
Geen nood, een bakje koffie en een beetje kijken naar de omgeving doet de tijd wel doden.
Langzaam aan druppelen de mensen binnen en stijgt de spanning een beetje.
Want tja dit zijn de mannen en vrouwen die snel lopen en vermoedelijk tijden zullen noteren die ik niet eens durf te dromen.
Even kwart voor elf ga ik in rustige looppas richting startvak en maak mij klaar voor de loop.
Terwijl ik in het startvak klaar sta begint het zonnetje door te breken, iets waar ik niet direct blij mee was.

Om 11.10 uur klinkt het startschot en weg zijn we.
De eerste meters gaan in hoog tempo, niet het tempo dat ik ga volhouden dus gas eraf.
In de tunnel concludeer ik dat de 1e km best rap is gegaan en kies ervoor de klim iets rustiger te doen.
Tijdens het rennen in de tunnel hoor ik het ineens......
Et geluid van al die duizenden voeten, dat cadans! Alsof er aan het einde van de tunnel een menigte klappende mensen staat.
Echter word dit geluid niet harder, maar wat een onwijs mooi geluid is dat zeg.

In de eerste 5 km merk ik dat ik best hoog zit in mijn tempo en probeer dit af en toe wat af te remmen, want ik moet 16 km rennen en niet maar 8 of 10.
Na 5 km merk ik dat het tempo toch nog steeds hoog ligt en dat de rem erop gooien minder prettig voelt.
Dus kies ik ervoor om door te gaan in wat goed voelt en wel te zien of dit ook haalbaar is.
In het ergste geval kak ik op het zwaarste / saaiste punt in (dit is voor mij toch nog steeds tussen de 10 en 14 km op dit parcours).

Ook de opvolgende kilometers gaan goed.
Zo af en toe voelt het wat zwaarder en bekruipt het gevoel dat het tempo inzakt.
Als dit al gebeurde was dit dusdanig minimaal dat dit voor een nette eindtijd "nog" niet uitmaakte.
Op de verlengdestellingweg voelde je het zonnetje erg goed, mede door de zwakke wind die van opzij kwam.
Aangekomen op het 12,5 km punt begin ik het tempo wat op te voeren, want een korte berekening leert mij dat dit noodzakelijk is om misschien nog in de buurt te komen van een tijd net onder de 1:10:00

Tot aan KM punt 14 is dit tempo soms lastig te handhaven maar ligt in ieder geval hoger als voor het 12,5 km punt.
Zodra je KM punt 14 hebt gehad kom je weer in de echte bewoonde wereld van Zaandijk en word je door het publiek gedragen.
Hier blijft het tempo lekker en af en toe een blik op het horloge leert me gaande weg dat die tijd van net onder de 1:10:00 niet echt haalbaar meer is.
Aangekomen bij de Burcht moesten we even goed opletten want daar zouden mijn fans staan.
In de bocht voor het podium van een zorgverzekeraar stonden ze dan, ik spotte hun eerder dan zij mij.
Dus in het aanlopen alvast een armpje omhoog, want tja dat wijkt toch af van het normale en ook zij zien mij.

Even zwaaien en hopen dat we nog een beetje normaal op de foto staan gaan we door naar de Dam.
Na Km punt 15 en de aktie foto door de bocht voor de laatste, altijd verschrikkelijke, brug om de laatste meters af te leggen naar de finish.
Een blik op het horloge laat zien dat we de 1:10:00 al hebben gepasseerd maar een verbetering van mijn PR van het jaar ervoor zat er nog steeds in.

Dus niet zeuren en aanzetten, of dit nog is gelukt durf ik niet te zeggen maar ik kwam wel moe maar voldaan over de finish met een eindtijd van 1:10:32
Het jaar ervoor noteerde ik nog 1:11:17, dus ik was dan ook zeer tevreden want een tijd van 1:10:00 of lager is voor mij een tijd die ik enkel loop op een HELE goede dag.

Na te hebben omgekleed zijn we naar de positie gegaan waar de fans stonden en hebben we gewacht op de vele collegae die nog zouden komen en uiteraard op Wesley die 's middags startte.

©Hardloopgek

Fish Potato Run 2012

Gisteren was het zover de Fish Potato Run 2012
Een loop die ik een keer eerder had gedaan en toen heb ervaren als een running hell.
En het feit dat ik aanloop er naartoe last had van mijn knie hielp ook niet mee.

De week in aanloop op de FPR was niet de week zoals ik het zou willen zien.
Last van de knie, dus wijselijk minder gelopen dan ik zou willen, maar ook de weervoorspellingen werkte niet mee.
Daar waar ik dit jaar hoopte op een graad of 15 max. zou het ook dit keer weer boven de 20 graden zijn.
De dag zelf bleek het 24 graden te zijn en maar windkracht 2.

Mijn plan in aanloop naar de FPR was het beoogde wedstrijd tempo lopen dat ik tijdens de Dam tot Dam wil doen.
Uiteindelijk heb ik dit plan al voor de loop laten varen vanwege de temperaturen en mijn knie.

De organisatie had al meerdere malen aangekondigd dat je op je vochtpeil moest letten want er zouden geen extra waterposten zijn.
Iets wat ik met deze temperaturen best een kwalijke zaak vind.
Ik snap dat het op een provinciale weg langs boerenbedrijven net even wat meer moeite kost om een waterpost in te richten, maar vind het met deze temperaturen wel de moeite waard.
Het is ook een onderdeel waar je je als organisatie een hele goede naam mee kan geven.

Maar goed dat wetende me dus anders voorbereid voor deze editie dan vorig jaar.
Dit maal meer water gedronken in de aanloop, bidon mee op de rug met water en rustiger gestart.
In het begin lag het tempo hoog, zo een 13.8 km per uur.
Dus tegen Wesley gezegd dat we echt een tandje minder moesten doen, anders zou het niet goed komen.
Ondanks dat we beiden onze eigen race liepen, gingen we heel lang gelijk op.

Daar waar ik mij vorig jaar stuk had gelopen liep het nu nog allemaal lekker.
Geen last van de knie en de warmte tja die viel nog mee.
Dit mede omdat je in het eerste deel nog gebruik kunt maken van de schaduw die de bosschage het parcours werpt.
Bij kilometer 4 de bidon erbij gepakt en een slok genomen, vlak hierna kregen we de eerste waterpost.
Hierbij even versnelt om in een mooi gaatje te komen om geen hinder van andere te ondervinden.
De post was lekker uitgestrekt, dus aan het begin een beker en aan het einde nog een gepakt.

Wesley en ik liepen in een mooie groep die nagenoeg het zelfde tempo had.
Dit loopt erg lekker, want op deze weg wil je niet in een gat lopen.
Voor ik het echt doorhad kwam daar weer bewoonde wereld in het zicht.
Hier ga je even de weg of om het startpunt van de 4EM te passeren en wederom gebruik te kunnen maken van een water en spons post.

Na Tollebeek komt het zwaarste deel van het parcours, vind ik in ieder geval.
Wederom die lange rechte weg, maar dit maal veel minder schaduw of moet ik zeggen geen.
Hier werd het pas belangrijk om niet in een gat te gaan lopen, want dan kan het best eens gebeuren dat je een mentale strijd moet gaan leveren.
Omdat ik bij Tollebeek weer wat had versneld om in de vrije ruimte te lopen bij de waterpost was ik Wesley kwijt geraakt.
Ook de groep waarbij we liepen was niet meer het zelfde.
Gelukkig kwam ik wel weer bij een klein groepje terecht die zich gestaag een weg naar voren baande en af en toe lopers bij haalde.
Dit maakte dat je het mentaal niet zwaar kreeg en soms even een beetje kon inhouden.

Dan net voorbij het 8km punt zie je de brug die globaal het 10km punt symboliseert.
Maar ja door het vergezicht is die brug nog errug ver weg en komt hij maar langzaam dichterbij.
Even voor de brug heb je het 10km punt en wederom een waterpost, iets wat erg welkom was.
Maar het aller lekkerste was nog de schaduw van de brug.

Na deze brug kom je weer terecht in de bewoonde wereld van Emmeloord.
Hier verlaten we de weg en gaan we verder op het fietspad.
Hier heb je ook weer supporters langs de kant staan die je aanmoedigen voor het laatste stuk.
Daar waar ik vorig jaar echt helemaal stuk zat en een aanmoediging niet eens kon verdragen, al helemaal niet die van "je bent er bijna" ging het nu wel lekker.

Het tempo ging onbedoeld al bij het 11 km punt omhoog, later bleek iets te vroeg.
Maar goed je moet ook wel een beetje leiden anders is het ook niet leuk ;p
De laatste 800 meter voerde ons weer over de weg, de finish hoorbaar en kort daarop ook zichtbaar inzicht.
Over de finish gekomen zag ik een zo snel een tijd van 58:58 op mijn klokje.
Ruim 1 minuut langzamer dan 2011, best vreemd omdat het nu allemaal soepeler verliep dan het jaar ervoor.
Zou ik vorig jaar dan zo snel gestart zijn dat het verval niet eens ter zake deed of was ik toch wat voorzichtig geweest.

Wat het ook is geweest ik weet het niet en het maakt me ook niet uit.
Ik heb hem wederom binnen het uur gelopen en redelijk in de richting van het wedstrijd tempo dat ik hoop te lopen bij de dam tot dam loop.
En na wat water kon ik Wesley net niet binnen het uur verwelkomen over de finish van de FPR, zijn eerste.

Mijn mening over de loop?
Enerzijds een loop die niet zo interessant is en als zwaar ervaren kan worden door het rechte parcours die vooral op het 2e deel weinig schaduw kent.
Maar anderzijds toch een leuke loop omdat je voor weinig centen kan deelnemen aan een redelijk tot goed georganiseerde loop.
Zo krijg je voor 15 euro (op de 8EM) een functioneel loopshirt als aandenken, een zak aardappelen van de sponsor en een gratis visje.
Mijn inziens zou het leuk zijn als de organisatie eens een singlet uitdeelt i.p.v. een shirt en men met dit warme weer er voor kiest om waterposten anders in te delen, denk aan 3km / doorkomst Tollebeek, 8 km, 10 km en uiteraard finish. Ook kan er gekozen worden om enkele posten te voorzien van water en sponzen.

©Hardloopgek

De halve van Vlieland

De halve van Vlieland had ik uit gekozen als mijn 3e halve marathon.
Maar voornamelijk omdat het mijn eerste vakantie dag zou worden en van vrouw lief de laatste.
Dus met een beetje geluk, en dat hadden we, was dit een mooie afsluiter voor haar en een mooi begin voor mij.

De dag begon dan ook vroeg, want we zouden om 07:00 uur gaan rijden zodat we ruim op tijd waren om rustig naar de boot te gaan.

De bootreis duurde 1 1/2 uur, maar voor de kids was dit de eerste keer dus die keken hun ogen uit en vermaakte zich dan ook prima.
Omdat ik op Vlieland samen met mijn loopmaatje Wesley zou lopen waren ook zijn kids en vriendin mee.

Voor Wesley werd het zijn eerste halve en hij was dan ook goed uitgerust, had rekening gehouden met zijn eten en had er veel zin in.
Ik kwam weer met mijn standaard voorbereiding, gewerkt tot 23:00 uur, weinig slaap, nog niet wakker en altijd wel zin om te lopen ;p

Aangekomen op Vlieland bij de aankomst hal ons startnummer opgehaald en hier ook Joppe gezien.
Joppe zou de halve voor de 3e maal lopen en wist dan ook wat ons te wachten stond, wij (Wesley en ik) liepen hem voor het eerst en wisten niet precies wat ons te wachten stond.
Ik had bedacht dat een tempo van ongeveer 12 km/h een veilige snelheid was, daar ons trainings tempo net iets lager ligt.
Dit zou inhouden dat we rond de 1:45:00 nodig hadden, maar gezien het parcours en weer was een tijd tussen de 1:45 en 1:50 een mooi streven.

We zijn eerst op ons gemak naar de camping Stortemelk gelopen van waar de start zou zijn, deze was pas om 12:30 uur en we waren om 10:30 uur al op het eiland.
De vrouwen gingen van hieruit direct door naar het strand, hiervoor hoefde zij enkel het duin op en af.
Wij hebben samen met Joppe en zijn vriendin op het terras heerlijk in het zonnetje gewacht tot wij in actie mochten komen.

Rond 12:15 uur zijn we rustig aan naar de start gelopen en hebben wij ons bij de vele, een ruime 400, overige deelnemers op de halve gevoegd.
Om 12:30 uur klonk het startschot en gingen we er vandoor.
Het parcours leidde ons al snel  het duingebied in met een paar lichte klimmetjes, maar vooral smalle paden.
Gezien de drukte op de afstand kwam deze versmalling mij iets te vroeg en was het echt even zoeken naar een plekje en vooral je ritme.
Na 2 km kwamen we weer op de normale straten welke ons naar de haven leidde, hier kon je dan ook je ritme goed vinden en je plekje claimen.
Al in de eerste 3 km hadden we 2 waterposten, 1 door een bewoner en 1 van de organisatie.
Dit was erg welkom daar het warm was en het ons niet bekend was wat we aan waterposten in het duingebied konden verwachten.

Na 3 km kwam je lang het finish gebied en liep je via de dorpsstraat richting de havenweg van waar we uiteindelijk het duingebied in gingen.
Op dit stuk een kleine 3 km hebben we nog diverse waterposten gepasseerd welke door zowel de bewoners als door organisatie waren ingesteld.
Van elke waterpost heb ik dankbaar gebruik gemaakt, want met dit weer is vacht en verkoeling welkom.
Net voor het 6 km punt, voordat we het duingebied in gingen, was er een waterpost van de organisatie.
Tot mijn verbazing kregen we hier sponsen en zakjes water, welke je dus in de hand kon houden en zelf kon kiezen waar je deze zou nuttigen.

Het tempo was goed, we liepen rond de 12 km/h.
We gingen nu het duingebied in, het zwaarste maar ook mooiste deel van de route.
Ik wist dat Wesley heuvels minder vond en hiermee, vooral mentaal, moeite kan hebben.
Dus meteen geroepen "werken naar boven, rusten in de afdaling en vlakke stukken".
Dit ging goed tot aan het 10 km punt, hier kreeg Wesley het wat zwaarder en begonnen de heuvels zijn tol te eisen.
Ik denk in het begin vooral mentaal, maar later ook fysiek want als het mentaal niet lekker zit gaat je lichaam er helaas in mee.
Net voor de 13 km ga je links af om over te steken naar de andere kant van het eiland om te beginnen aan de terug reis.
Hiervoor had je dus ruim 6 km duingebied gehad die prachtig glooiend verliep en op sommige plekken erg warm was.
Er stond wel wind, maar die ging soms over je heen, gelukkig waren dit geen hele grote stukken en voelde je de wind vaak zat om er profijt van te hebben.
Ook waren er in die ruime 6 km 2 water en sponsposten ingericht wat echt geen overbodige luxe was.

Vanaf het 13 km punt begon het Wesley op te breken.
Het tempo zakte van een stabiele 12 km/h in naar een 11,5 km/h, geen ramp ook daarmee konden we nog een nette tijd binnen de 1:50 op de klok zetten.

Nog geen km verder sloeg de man met de hamer toe.
Wesley kreeg het alleen maat zwaarder en het tempo zakte verder in.
Nog een tijdje hebben we deze rond de 11 km/h kunnen houden, maar ook dit bleek te snel te gaan.
Ik had een linkerbeen die wat protesteerde en was bang dat als ik tempo moest inleveren dat deze niet meer wilde.
Maar ja wat doe je dan, Wesley alleen laten en hem laten spartelen of inhouden en wel zien.
Precies het laatste is wat we deden, want het was zijn loop het moest zijn feestje worden.
Af en toe roepende naar hem dat het tempo zelfs onder trainings snelheid lag in de hoop dat het een tijdelijke dip was.
Wesley wilde lopen, nou dat gaan we niet doen, lopen doe je maar na de finish....

Dit heeft hij lang weten te rekken, maar uiteindelijk net voor het 19km punt kon hij niet meer.
Hij ging lopen en zei tegen mij dat ik maar moest gaan.
Euh nee en jij gaat weer rennen.

Na enkele meters te hebben gelopen sprak hij de laatste krachten aan en ging weer rennen.
Een zeer net tempo van rond de 10,5 km/h verscheen weer op het klokje.
Op het moment dat we de bewoonde wereld weer in gingen hoefde we nog maar 1 km te volbrengen een laatste drempel was de enige echte hindernis die we nog moesten overwinnen.
Wesley was  er klaar mee en wilde wederom terug vallen in het lopen, dit gingen we nu niet meer toelaten.
Een douw in zijn rug bracht hem weer in beweging en de laatste km, voor hem een martelgang werd volbracht.
Al was het met een tempo net onder de 10 km/h het gebeurde wel.

Uiteindelijk mochten we een eindtijd van 1:56:56 voor mij en 1:57 voor Wesley noteren.
Ik zeg een erg mooie tijd voor iemand die zijn eerste halve loopt en een strijd van 8 km heeft moeten overleven.

Wesley heeft door deze strijd niet kunnen genieten van de omgeving, maar ik kan je vertellen het is een hele mooie loop die ik zeker kan aanbevelen.
Dus wil je nog eens een leuke, mooie en uitdagende halve lopen dan moet je Vlieland zeker in je planning meenemen.
Ik hou hem zeker in gedachten om een volgende keer weer in mijn loopkalender mee te nemen.

©Hardloopgek

Hardlopen in het Amsterdamse Bos

Ooit is er geroepen laten we eens gaan lopen in het Amsterdamse bos.

Nou geen gek plan, maar goed het kwam er niet van.
Dus een kleine 2 weken geleden bedacht ik mij dat het er toch maar eens van moest komen, dus ff de agenda bekijken en 15 juli leek mee een geschikte datum.
Loopmaatje whatsappen en die zag het ook wel zitten.

Nou is lopen met zijn tweeën leuk, maar ze zeggen wel eens des te meer zielen des te meer vreugd!
Dus op facebook een evenement aangemaakt en zo een beetje iedereen uitgenodigd waarvan ik weet dat ze weleens lopen of zouden kunnen lopen.
Op het werk nog een mail eruit en de genodigde gewezen op het feit dat zij gerust mensen mochten uitnodigen.

Sommige wilden wel maar konden niet vanwege het werk of andere verplichtingen.
Maar er waren een aantal reacties van mensen dat ze zouden komen.
Uiteraard had ik mijn huiswerk gedaan, dacht ik, want op de site m.b.t. het Amsterdamse bos staat dat de verschillende routes zijn gemarkeerd middels paaltjes.
Dit bleek achteraf ook wel zo te zijn, echter de logica die hier achter zat was errug ver te zoeken!

Maar goed zondag 15 juli was het zover.
Om 10:00 uur zou het aanvangen, dus besloot ik om er achterlijk vroeg te zijn zodat ik op zijn minst nog even kon kijken waar de start van de route zich bevond. En het leuke is omdat ik vroeg was, was Wesley dit ook!

Langzaam aan druppelen de andere binnen en even voor tienen zijn we compleet. 
Een iemand komt nog naar me toe en zegt me dat wij vooral ons ding moesten doen en dat zij samen met iemand anders wel zou lopen.
Nou dit feestje ging dus niet door, want we zouden gezamenlijk lopen en dan geld tempo van de langzaamste      is leidend.
Alvorens we van start gingen hebben we ons nog even op de gevoelige plaat laten vastleggen door een van de vele andere lopers die je daar treft.

Martin, Wesley, Remco, Esther, Romko, Rachel, Kora 

We zouden eerst een rondje doen van 5km voor hen die dit voldoende vonden.
Na een kleine 600 meter moest Rachel helaas stoppen vanwege hoesten, verkoudheid enz.
Ze zou zelf wel terug komen, want daar is zij wel bekend, en ik sloot me weer aan bij de groep.
Met de kennis die ik had tot de route trachten ik deze te volgen zoals deze bedoeld was, maar eerder kon je al lezen dat de logica errug ver te zoeken was. Ik denk zelfs dat de paaltjes zijn geplaatst door iemand met een richtingsgevoel van NUL die tevens een beperkt gezichtsveld heeft.
Maar het zou ook kunnen dat het hogere wiskunde is en mijn petje ver te boven gaat!

Maar goed zo goed en zo kwaad als het lukte hebben we getracht de 5km route te volgen.
Of dit nou gelukt is zullen we nooit weten maar we hebben een zeer leuke route gelopen die ons ook nog een hele mooie berg op bracht.
Kora had na 2 al het gevoel dat het tempo van de groep voor haar iets te hoog lag, dus ik sloot me bij haar aan en zo hobbelde we gezellig verder.
Iedereen liep enigszins in zijn of haar eigen tempo en dit bracht ons na een goede 4,85 km terug bij het bezoekerscentrum.
Kora besloot om hier wat oefeningen voor haar zelf te doen en daarna op ons te wachten terwijl wij nog een rondje gingen maken.

Om het rondje leuk te houden weken we af van de route die we eerder liepen en zo zagen we weer andere delen van het bos.
Uiteraard kon de berg dit keer ook niet ontbreken.
In dit rondje lag het tempo ietsjes hoger en dit kon Esther dan ook op een gegeven moment merken.
Geen probleem want de andere heren liepen hun tempo en ik sloot me bij Esther aan en wij liepen haar tempo.
De heren bepaalde hierdoor ook de route en dit maakte dat we niet helemaal uit kwamen op 5km maar op een goede 7,5km.

Na dit rondje kwamen we wederom bij het bezoekerscentrum waar Kora nog zat te wachten met een tasje met daarin flesjes water (de schat).
Dus iedereen kon zicht te goed doen aan wat water waarna een ieder besloot dat het mooi was geweest en huiswaarts zouden keren.
Voor zover ik heb kunnen peilen is een ieder, Rachel er even buiten gelaten, met een lekker gevoel naar huis gegaan.

Ik had het idee dat ik nog wel een rondje kon want ik had wel bijna 13km weggelopen maar dan op een lager tempo.
En lopen op een lager tempo is zeker goed voor me, want dit maakt dat ik me ontwikkel in mijn duurloop.
Echter vind ik het ook wel lekker om het gevoel van vermoeidheid te hebben.
Dus Wesley en ik zouden nog een klein rondje doen.

Omdat we dit rondje een beetje op de gok liepen werd het een mooi rondje van 6,6km.
Tijdens dit rondje hebben we een heerlijke regenbui over ons heen gehad en kwamen we tot de conclusie dat lopen in het Amsterdamse bos best leuk is.
Want ondanks dat het ingesloten is door de stad en ook Schiphol waan je je toch echt in de natuur.

Na ons 3e rondje waren dan ook Wesley en ik op het punt dat we genoeg hadden gedaan en gingen we richting de auto.
Op ons gemak hebben we hier droge kleding aangetrokken en de conclusie getrokken dat het een geslaagde dag was.

Dus bij deze wil ik ook de andere toppers bedanken die hier aan bijgedragen hebben!

©Hardloopgek

Stoomtramloop Medemblik > Hoorn

De stoomtramloop was een loop die ik mede had uitgekozen omdat deze ook leuk is voor de supporter.

'S ochtends vertrokken we naar Hoorn, de plek waar er ook gefinishd zou gaan worden.
Hier heb ik bij de stoomtram mijn startnummer en supporter kaartjes opgehaald.
Vervolgens hadden we nog even de tijd om bij de stoomtram en de werkplaats te kijken voordat we moesten instappen.
Om 10:20 uur vertrokken we voor een rit van ruim een uur.

In de stoomtram zat ik nog volop te gapen en doen, dit kwam door 2 lange en drukke dagen op het werk.
De rit met de stoomtram was erg leuk en viel al helemaal in goede smaak bij de kids.
Aangekomen in Medemblik hadden we ruim de tijd om om te kleden, koffie te drinken en de overige wagons van de stoomtram eens te bekijken van binnen.

Start van de halve marathon

Om 12:10 was het zover, de start.
We zouden enkel een bruto tijd verkrijgen aan het eind want men werkte niet met registratie bij de start.
Dit maakt dankzij de sport horloges niet zo heel veel uit, die netto tijd klokken we zelf wel.
De start verliep lekker, kon een mooi tempo vinden, en de starten waren lekker ruim.
Het tempo wat ik te pakken had lag tussen de 12,5 km/h en de 13 km/h, ik had bedacht om ergens rond de 12,5 km/h te willen lopen dus dat was wel oke.
De eerste kilometers verliepen lekker, parcours voerde ons door mooie oude straten maar ook nieuwere wijken.
Na 4 km stond er al een waterpost waar ik dankbaar gebruik van maakte, want ondanks het windje wat we veelal van voren kregen was het wel warm in de zon!

De supporters konden ervoor kiezen een fiets mee te nemen met de stoomtram en dan mee te fietsen, een supporters bus te nemen of wachten tot de stoomtram terug ging.
Als je wachtte op de stoomtram dan miste je, kennelijk, de finish.
Maar als je de bus nam dan stopte je bij 't Twisk om de lopers aan te moedigen en was je op tijd bij de finish om de lopers van de halve marathon te zien finishen.

Ergens rond de 5 km liep ik achter een loper die een mooi tempo liep, ongeveer 12,9 km/h, en besloot hier achter te gaan hangen.
Op het 6 km punt stond de supporters bus en stonden de supporters aan beide zijden van de weg opgesteld om hun loper / familie lid aan te moedigen.

Doorkomst 6 km punt

Hier liep ik nog lekker en kon ik mijn voorganger ook gewoon volgen.
Vlak na het 6 km punt voelde ik dat de geen die ik volgde zijn tempo ging versnellen.
Een blik op mijn horloge leerde ook dat het tempo was opgevoerd naar 13,1 km.
Een tempo die ik zou moeten kunnen lopen, maar niet vandaag en al helemaal niet rond de 7 km al.
Ik ben nog even blijven hangen tot ik een andere loper bijhaalde en heb toen het tempo weer iets laten zakken.
Ik kon het tempo ook meteen laten zakken, maar dan had ik alleen gelopen in een gat en dat is niet altijd bevorderlijk.
Voor het 8 km punt stond alweer de 2e water en nu ook sponspost, dus hier hebben we dan ook weer dankbaar gebruik van gemaakt.
Het parcours voerde ons en had ons al gevoerd langs leuke en oude huisjes, mooi landschappen en prachtige boerderijen.

Vanaf het moment dat de geen ik volgde ging versnellen en ik hem had losgelaten ben ik mijn eigen tempo gaan lopen.
Dit hield helaas ook in dat ik soms bewust de keus moest maken om een gat in te lopen en te hopen dat ik de volgende lopers wel weer bij haalde. Dit lukte dan ook met enige regelmaat.

Aangekomen bij het 14 km punt kregen we het zwaar.
De lange en drukke dagen ervoor ging ik voelen en ook het feit dat ik toch iets te weinig had gegeten.
Dit kan gebeuren dus we gaan gewoon door en hopen dat het een dipje is die we er uit weten te lopen.
Net voorbij het 15km punt kwam het ergste stukje van het hele parcours, we liepen over een fietspad in de zon langs een groen heg!
Achter deze heg lag een openlucht zwembad wat HEEL duidelijk te horen was, wat een mentale kwelling!
Gelukkig lieten we dit snel achter ons en konden we km 16 al bijna begroeten.

Kilometer 17 hier werd het zwaar de klad kwam erin.
Daarvoor kon ik de km tijden nog binnen de 5 minuten houden.
KM 17 lukte dit ook nog, maar met moeite.
De laatste 3 km waren afzien, ik was redelijk op en heb er serieus over nagedacht om te gaan lopen.
Na deze gedachte bedacht ik mij ook meteen dat ik dit niet wil en gewoon door ga, desnoods een tandje lager.
Dus in de laatste 3 km heb ik het tempo er iets uit gehaald en kwamen mijn km tijden dan ook net boven de 5 minuten uit.
Aangekomen bij km 20 hoor je de speaker al die bij de finish staat maar weet je ook dat je nog 1,1 km moet!
Eindelijk aangekomen bij AV Hollandia ga je het terrein op via een achterdeurtje en kom je op de baan.
Dan moet je dus gewoon nog 85% van die baan afleggen voordat je over de finish bent en de keus kan maken om ter aarde te storten!
Een sprintje of versnelling zat er niet meer in, een glimlach bij de fotograaf volgens mij ook niet meer en ook mijn armen kreeg ik niet in de lucht toen de speaker mijn naam omriep en mijn trouwe supporters mij aanmoedigden.

Nog een goede 200 meter

De eindstreep!
Er stonden letterlijk achter de streep 2 kids die flesjes sportdrank uitdeelde en deze nam ik met veel plezier aan.
Daarna na de jonge dame die de chip los knipte, als je die met een tie-wrap vast had zitten.
De organisatie had geen medailles maar je kon wel een stukje kaas als aandenken mee krijgen en je krijgt een actie foto toegezonden na de loop.
Nadat we dus binnen waren en alles hadden ingeleverd en in ontvangst hadden genomen ben ik naar de plek gelopen (lees gestrompeld) en heb ik mij daar ter aarde gestort om mijn sportdrank op te drinken en te goed te doen aan ongeveer alles wat er aan eetbaar spul mee was genomen ;p
Mijn lieve schat had bij de finish nog een prachtig functioneel shirt van deze loop gekocht die ze voor maar €5,- te koop aanboden.

En mijn tijd!
Bruto: 1:42:08
Netto: 1:41:56 (zelf geklokt)

Dus al met al ben ik niet ontevreden over mijn gelopen tijd!

En wat betreft de loop kan ik hem zeker aanbevelen.
Een leuke loop die je langs mooie plekjes voert en ook leuk is voor je trouwe supporters door onder andere de rit met de stoomtram!
Want ondanks dat het een verkeersluw parcours is lijkt men in die gebeiden nog respect te hebben en wacht men bijna allemaal om de lopers voor te laten gaan.
En met een stuk of 7 of 8 water- / sponsposten over 21,1km kan je niet anders zeggen dat dit uitstekend geregeld is!
Daarom ook mijn complimenten naar de organisatie en vrijwilligers die dit allemaal mogelijk hebben gemaakt!

©Hardloopgek

Zeebodemloop nieuwe stijl!

Zaterdag 2 juni was de zeebodemloop in een vernieuwd jasje.
Men had het parcours aangepast, wat zonder twijfel een verbetering was en de afstanden.

Ik zou de 10km doen en net zoals de Station tot stationloop was het even onzeker.
Maar ondanks dat de stationloop een martelgang was had ik geen last meet van mijn scheen.

Vandaag laat wakker, want we gingen er ook laat in.
Gelukkig was ik ook redelijk snel wakker en kon ik na mijn koffie me omkleden.
Hierna richting de start locatie die op 10 minuten van mijn huis is en in rustige looppas toch zeker 6 minuten in beslag neemt.
Wesley was er al dus ik haalde mijn startnummer op.

Om 12:00 uur was de start van de 10 km.
Ik had nog geen idee van wat ik zou doen, want tja het is een nieuw parcours.
Ondanks dat ik alle onderdelen en stukken hiervan ken omdat ik er regelmatig mijn trainingen op en over loop.
Dit maakte ook dat ik wist dat het geen vlak parcours is!
Een tunneltje, halve brug opgang, een klim de oude vuilnisbelt op en vlak voor de eindstreep wederom een brug.

De eerste km voelden de benen, vooral de bovenbenen, zwaar.
Maar na km 1 gaf mijn nike horloge een doorkomst van 3:55 aan en de benen die voelden niet zo zwaar meer.
Zonder overleg met Wesley besloot ik door te gaan en te zien waar het schip zou stranden.
Ik wist dat Wesley niet als een dolle mee zou gaan als dit niet goed voelde.

Op het 2 km punt kwam de eerste klim de halve fietsbrug op.
Hier bestond de mogelijkheid dat mijn trouwe supporters aanwezig zouden zijn, maar dit was niet het geval.
Van hieruit gingen we via het bos door, hier liep ik in een mooi groepje qua tempo.
Na het 4 km punt staken we de dreef over richting het deel van het parcours wat voor een groot deel over het parcours van de NK veldloop.
Eerst het 5 km punt met een water / sponspost en dat was niet verkeerd want in het zonnetje was het nog aardig warm.
Via het bedrijven terrein weer het bos in op weg naar de oude vuilnisbelt.
Voor deze klim stond een jongedame van de organisatie die heel vriendelijk zij na de berg is een verversingspost!
Nu weet ik dat die "berg" niet heel kort is, dus dat kan een nekken breker zijn.

Tijdens de klim ging de ademhaling omhoog net zoals de hartslag, maar halverwege is het even een soort van vlak waardoor je de gelegenheid heb de boel te herstellen.
Dan volgt er nog een korte klim en ben je alweer boven op de berg, klinkt zo wel erg makkelijk trouwens.
En na de berg inderdaad een water en sponspost!

Via het NK veldloop parcours gingen we weer terug richting de dreef om nog eenmaal over te steken.
Deze ruime km werd opgefrist door wederom een water / sponspost.
Hierna was he nog even een klein stukje door het bos langs mijn woonwijk.
Hieruit gekomen zaten dan de trouwe fans te wachten.
Sidney had nog een bloemetje geplukt welke ik niet tijdens het rennen maar bij de finish in ontvangst heb genomen.

Hier lag ook het 9 km punt en mijn klokje piepte dan ook voor de 9e keer.
Tempo was weer wat omhoog gegaan de laatste km's, of moet ik zeggen is 3 km iets ingekakt, en de totaal tijd gaf weer dat een verbetering van mij PR eventueel mogelijk was.
Maar er lag in die laatste km nog wel een fietsbrug, dus nog even wachten met voorspellen eerst die brug op.

Boven op de brug de conclusie kunnen trekken dat een verbetering hoogst waarschijnlijk plaats ging vinden, alleen was de vraag met hoeveel tijd / seconden?
Dus hup de brug af en op naar de finish en het publiek.
Nadat we de finish hadden gepasseerd en 2 bekertjes water tot ons hadden genomen hoorde ik de spreker de naam van Wesley uitspreken.
Dus hem onthaalt met een bekertje water en toch even sorry gezegd.

Dit was niet nodig, maar toch wel zo netjes.
Wesley had een dikke PR want hij hoopte wel ergens rond de 48 minuten te lopen.
Dit werd een mooie 44:34 en ik.... Volgens mijn klokje waar ik nog even op moest kijken had ik 42:12 genoteerd. Later bleek mijn officiële tijd 42:11 te zijn.

Dus een verbetering van mijn oude PR gelopen in 2011 in Leiden van 42:35 heb ik met 24 seconden mogen verbeteren en dat in mijn eigen stad.

Mijn mening over het nieuwe parcours van de zeebodemloop!
Een en al vooruitgang en een aanwinst voor Lelystad en hardlopend Nederland.

Is er dan geen winst meer te behalen?
Ja zeker wel, zo zou er nog heel veel winst behaalt kunnen worden in het aankleden van het evenement.
Denk aan hier en daar een bandje langs het parcours, een spandoek wedstrijd of iets dergelijks zoals bij de dam tot damloop!
Proberen, hoe moeilijk ook, van de omwonende waardoor er op meer plekken publiek staat (iets wat bij het NK veldloop lukte op sommige plekken)
Bij de start / finish locatie misschien iets voor de supporters om het aantrekkelijke te maken...

Maar al met al is er een goede stap gezet door de aanpassingen in het parcours en hoeft men zich daar de komende jaren niet druk om te maken.

©Hardloopgek