De Ijsselsteinloop

Afgelopen weekend was de Ijsselsteinloop.
Deze loop is ontstaan doordat twee hardlopers de handen in een sloegen en in 1983 de eerste halve marathon organiseerde.
Beide heren waren werkzaam voor de politie Ijsselstein!
Tot op de dag van vandaag is de politie, Utrecht waar Ijsselstein onder valt, nog altijd betrokken bij het evenement.

We, Wesley en ik, zouden de halve marathon lopen.
De weervoorspellingen in de aanloop naar de loop toe wisselde heel erg, uiteindelijk zou het warm en droog zijn met wat bewolking en kans op wat miezer.
Op de dag zelf bleek het toch iets frisser en bewolkt te zijn, dit was op zich niet zo erg want dan is het ook niet zo benauwd.

'S morgens kwam Wesley ons al vroeg ophalen, ons omdat vrouw en kids meegingen voor support!
We waren dan ook bijtijds aanwezig en konden zo op ons gemak ons startnummer halen en uiteindelijk ook rustig omkleden.
De omkleed gelegenheid was goed geregeld, in een zaal van de bios kon je warm en droog omkleden en de start was nog net niet voor de deur (de finish overigens wel)

Om 11.25 uur zou de start zijn.
Dit was geen groots opgezette start met verschillende vakken, nee gewoon achter een startboog in een straat.
Na het startschot rende we terug richting de bios om hier linksaf te slaan en daarna weer links.
De route leidde ons het eerste deel over een ventweg weg van Ijsselstein en in de richting van o.a. dorpjes als Lopik en uitweg.
De route was in het begin dan ook recht toe recht aan met de enige afwisseling die er was de diverse woningen en bedrijven aan de weg.

We waren erg rustig gestart merkte we al snel.
Maar ondanks dat voelde dit wel erg lekker, gewoon rustig lopen.
De eerste kilometers verliepen dan ook in een tempo van ongeveer 12 km/h.
Net na de 5 km hadden we waterpost 1, deze was goed verzorg met water en sponsen.
Het bekertje water wat ik wilde aanpakken viel helaas, maar door 2 sponsen die ik wel kon pakken toch nog water gehad.
Je kon goed merken dat de politie betrokken was bij de organisatie van het evenement, want er reden vooral het eerste stuk motorrijders mee welke dan weer een post innamen waar verkeer het parcours op zou kunnen komen.

Ook reden er diverse bikers op en rond het parcours.
Deze hadden net als de motorrijders een AED bij zich!

Na 9 km hadden we de lange rechte wegen achter ons gelaten om door de diverse dorpskernen en smallere fietspadden onze weg te vervolgen.
Op het parcours waren we nog maar heel even het 11 km bordje gepasseerd toen we alweer het 12 km bordje tegen kwamen.
Ik moet zeggen dat is best prettig als ze zo snel achter elkaar komen (helaas was dit wel eenmalig)
Gaande weg hadden we het tempo wel al iets verhoogt, naar een tempo rond de 12,5 km/h.
Op dit stuk werd ik ook nog door een andere loper gegroet die ik passeerde.
Deze herkende me aan mijn naam die ook op de achterzijde van mijn loopmaatjes shirt stond.
Ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik niet wist wie hij was, op zijn startnummer stond John!
En hij was van het forum, dus dat kan dan maar een forum zijn dacht ik zo maar ook dit deed nog geen belletje rinkelen!  Sorry!

Vanaf kilometerpunt 13 ben ik het tempo iets op gaan voeren.
Wesley sprong nog even mee maar die heeft uiteindelijk wijs besloten in zijn eigen tempo te blijven lopen.
Op een gegeven moment zag ik snelheden van 13 hoog 14 laag op mijn klokje voorbij komen.
Rond kilometerpunt 16 sloeg de twijfel toch iets toe, was ik niet te vroeg gaan versnellen of te hard.....
Maar de tempo's op het klokje gaven mij ongelijk, dus gewoon door stampen met die handel.
Vanaf dit punt liepen we ook op het parcours van de 10 km, hierdoor stonden ook hun km bordjes er.
Deze verklapte de precieze afstand tot de eindstreep, want als ik een km bordje van ons zag moest je daar toch nog 100 meter bij optellen.

Net na kilometerpunt 17 sloegen we rechtsaf.
Ik zag voor mij de snelweg en wist dat links van mij globaal Ijsselstein lag.
Dus ik was even verrast en dacht dat worden 4 lange kilometers.
Maar al heel snel bogen we weer linksaf om de snelweg onderdoor te gaan.
De weg terug was ingeslagen, we liepen nog een stuk langs de snelweg om uiteindelijk langzaam aan de bewoonde wereld weer te betreden.

De bewoonde wereld binnenkomende moesten we over een fietspad.
Deze had veel drempels, die dan omgekeerd erin lagen.
Dus i.p.v. dat ze omhoog kwamen gingen ze naar beneden, en mijn benen vonden dit niet zo heel grappig meer.
Op het laatste stuk stonden weer wat mensen die dan ook goed bedoeld riepen dat je er bijna bent.
Altijd fijn om te horen, helemaal als je er aan toe bent.

Ik hoopte beneden de 1.37.00 te blijven, maar dit mocht helaas niet zo wezen.
Uiteindelijk klokte we:

  

21,1 km

   

01:37:24

   

13,00 km/u

   

1498 Kcal.

 En uiteraard stonden de fans vlak voor de eindstreep ons op te wachten!

Laatste meters!

Wesley die heel slim in zijn eigen tempo bleef lopen heeft zijn PR weten aan te scherpen en klokte 1.40.53!
Zijn oude tijd was 1.41.30 gelopen in en Helder!

Aan het einde van de loop ook nog even wezen kijken bij de Loopmaatjes kraam om gedag te zeggen.

©Hardloopgek

De halve van Den Helder

Na Kampen heb ik even gewacht met inschrijven voor Den Helder, want ik wilde even kijken wat mijn scheen deed.

Deze hield zich goed en de inschrijving was een feit, Wesley wist nog van niets dus die dacht al alleen te lopen.

De aanloop naar Den Helder gaf al weer dat de dag zelf er temperaturen van 15 a 20 graden op de meter zouden staan.

Dat zou best warm zijn helemaal omdat we in de afgelopen tijd alleen maar in de kou hebben gelopen.

Maar goed eerst zien dan geloven, want Den Helder is de stad waar het altijd waait dus kan best zijn dat het koeler is.

De dagen voor Den Helder had ik via twitter contact met Martin.

Martin is een loper puur sang en iemand die een inspiratie bron is voor vele en zal blijven.

Martin zou mogelijk ook lopen in Den Helder, dat is altijd leuk want dan kunnen we elkaar weer eens in real life zien.

Vanmorgen stonden we op en het regende!

Ik dacht mooi, regen is zuurstof en zuurstof is fijn tijdens het lopen.

Onderweg naar Den Helder klaarde het op en kwam zo nu en dan heel voorzichtig het zonnetje door.

Aangekomen op Willemsoord spotte ik al snel Martin en hebben we even staan praten.

Al snel kwam er nog een loopmaat van Martin bij Niels die ook besloten had last minute mee te doen.

Ruim van te voren gingen we ons alvast omkleden.

Ik ging voor kort, want tijdens het lopen krijg je het snel warm, dit ondanks het stevige windje die aanwezig was.

Na het omkleden stonden we een beetje te wachten op het start moment.

Van Niels kregen we een Sports Fruit aangeboden om eens te testen.

Moet zeggen dit was geen verkeerd spul, de originele omschrijving is: "Energierijke vruchtenreep! Vruchtenreep op basis van 50%vruchtenvlees en 50% dextrose. Het is een lekkere, snelle en gemakkelijke energiebron voor tijdens de wedstrijd..."

Ik vond het geen verkeerd spul en is het overwegen waard voor b.v. marathonlopers!

Niels en Martin gingen nog even warm lopen en vroegen of Wesley en ik ook meegingen.

Maar ik bedankte en voegde toe dat ik wel warm liep tijdens de loop ;)

Klaarstaande voor de start werden we, voor als je het nog niet was, wakker gemaakt met een KNAL niet normaal.

Dit bleek het startschot met een kanon, vraag me allee niet wat voor een....

Eerste stuk ging over het terrein van Willemsoord, waarna we snel het terrein verlieten om over de weg de loop te vervolgen.

Soms omkijkende of Wesley en Martin er nog waren.

Na een kleine 2 km miste ik Martin, een blik achterom leerde dat we een klein gaatje hadden geslagen.

Ik zei Wesley door te lopen ik zou even afzakken naar Martin om te kijken wat hij wilde.

Martin gaf al snel aan dat hij het tempo wat hij op dat moment liep wel prettig vond en dat ik moest gaan als ik meer over had.

Ik groette Martin en versnelde even om Wesley weer bij te halen.

De eerste 4 km waren werken, want naast het zonnetje stond er ook een straf windje.

Van km 4 bogen we af en kregen we de wind van opzij, dit was lekker en daar kon ik wel aan wennen.

Maar net voorbij km 5 sloegen we weer af, weg van de wind en dat merkte je direct.

Alsof je tegen een muur van warmte aanliep, wat miste ik die wind toen zeg.

Die wind was dus vriend maar ook zeker vijand deze dag.

De opvolgende kilometers verliepen lekker en soms zag ik wat punten van herkenning die ik nog herinnerde uit mijn opleiding toen ik Den Helder was voor een drie daagse.

De kilometers tot aan de 8 gingen lekker en het tempo zat goed.

Hierna kregen we weer een stukje wind tegen en wat was die toch hard, maar de afslag weg van de wind lag al in het vooruitzicht.

Met wind mee gingen we richting Fort Kijkduin waar we door en omheen gingen om vervolgens een goede 2 km langs de dijk terug te lopen.

Dit hield ook in 2 km tegen de wind in beuken.

Ik liep in een gat en Wesley liep iets achter mij, ik had getracht af te zakken maar elke keer als hij erbij was versnelde ik ongemerkt toch weer.

Op de 12,5 km lag er een goede klim in het verschiet en die was met dat windje tegen echt geen pretje.

Boven aan stonden ze gelukkig met een waterpost en daalde je langzaam weer.

Enkele meters hierna was het keerpunt om tot aan de 18 km buitendijks terug te gaan.

De wind weer van achteren, dus weer warm voor je gevoel.

Gelukkig voelde je hem zo nu en dan wel en dat was ook erg lekker.

Tot de 16 km ging het goed, tempo was er en het liep allemaal wel.

Maar bij de 16 km was ik er wel klaar mee, wilde drinken en heel soms ook wel stoppen.

Bij de 16 km stonden onder de toeschouwers ook wat kinderen en twee die riepen nog maar 5 km.

Ze konden kennelijk van mijn gezicht aflezen dat ik dat geen MAAR vond en hoorde eentje dan ook zeggen "volgens mij vond hij dat niet zo leuk".

Geweldig en hij had gelijk, dat was info die ik wist maar niet wilde weten....

Vanaf de 17 km werd het alleen maar zwaarder.

Tempo ging er uit, van 13+ km/h naar 12,5 km/h en ik had het idee dat ik onder de wreef van mijn voeten blaren aan het ontwikkelen was.

Ook nu merkte ik dat ik weleens dacht aan stoppen of lopen maar dat is geen optie.

Dus stug door en turen naar dat volgende KM bordje wat maar niet dichterbij lijkt te komen.

Gelijkertijd had ik medelijden / respect voor al die lopers die de 42,2 km in Rotterdam liepen, want wat zullen die het warm hebben gehad.

Eindelijk de 18 km bereikt en een kleine 200 meter verder de zo verlangde waterpost.

Niet zeuren of denken maar door rennen.

Uiteindelijk zie ik WIllemsoord weer en de lopers die het terrein op gaan.

Maar ik heb de 19 km nog niet bereikt dus dat betekend een lus!

Die lus voerde ons binnendijks langs de dijk tot een keerpunt.

Nog voor dit keerpunt kwam er aan de andere zijde van de sloot een mevrouw buiten die naar haar auto liep.

Ze riep nog "nog heel even dan ben je er" waarop ik reageerde "gelukkig wel".

Hier kreeg ik van haar weer de lieve woorden "ik vind het knap van jullie hoor"!

Dat geeft de burger moed!

Het keerpunt bereikt en we mochten weer terug naar Willemsoord.

Bij het terrein aangekomen daar nog mogen slingeren over het terrein om aan die 21,1 km te komen.

De finish inzicht en de speaker die steeds dichterbij kwam, die je overigens vanaf de 17 km al hoorde!

Ik kon niet meer aanzetten of versnellen, mijn benen waren leeg en op.

Eindelijk de eindstreep! 1.40.20 klokte ik zelf en uiteindelijk was dit ook mijn officiële eindtijd.

Ik strompelde door om mijn medaille in ontvangst te nemen en een flesje AA die er met veel liefde inging.

Strompelend zocht ik een plek om even te zitten.

Uiteindelijk hoorde ik de speaker de naam van Wesley omroepen, die finishte met een tijd van 1.41.31, dus ik kwam weer omhoog om hem op te vangen.

Hierna strompelde ik weer terug naar de kade en ging op de grond zitten om vervolgens te gaan liggen en bij te komen.

Er werd zelfs nog even door een EHBO'er gevraagd of het goed ging!

Ja dat wel moe, kapot en op maar het ging wel goed hoor.

Mijn tijd niet mijn beste, mijn race ook niet mijn beste maar naar de omstandigheden een tijd om tevreden mee te zijn.

Uiteindelijk zag ik ook Martin binnen stromen met een mooie 1.42.51

Ik was al iets bijgetrokken alleen de benen nog niet.

Gezamelijk nog gewacht om Niels die was gestart om te finishen omdat hij terug kwam van een blessure.

Niels kwam uiteindelijk zonder pijntjes binnen in 1.51.41

Na ons rustig te hebben omgekleed weer huiswaarts gekeerd en hier op de bank eens even de samenvatting van de Rotterdam Marathon te kijken.

©Hardloopgek

32 van Kampen!

Vandaag was het dan zover!
De 32 van Kampen stond op de planning.

Eigenlijk de 31 van Kampen want de organisatie had gisteren avond besloten het parcours aan te passen vanwege de harde wind.
Ik kon het parcours niet, maar achteraf kan ik alleen maar zeggen dat het een wijs besluit was.

Gisteren avond ook nog contact met mijn loopmaatje!
Of ik zenuwachtig was? Mijn antwoord was nee niet echt, ik heb er weinig zin in!
Hier kreeg ik direct de reactie op als je dat zegt ga je weer vlammen!
Nou dit moesten we eerst maar eens zien, want tja mijn voorbereiding was alles behalve rooskleurig.
In de aanloop van veel mensen steun gehad waarvoor mijn dank, want als je niet kan lopen en wel wil is een wijs woord soms erg fijn.
Ook thuisfront heeft het te verduren gehad, want niet lopen komt volgens mij niet direct ten goede aan mijn humeur.
Maar ook de angst dat ik vandaag "domme" dingen zou doen of weer terug zou vallen.

Maar goed we zouden starten en wel zien wat de dag ons zou brengen.
'S morgens lekker bijtijds eruit en wat bammetjes met pindakaas naar binnen gewerkt en uiteraard koffie.
Kleding avond ervoor al klaar gelegd dus daar hadden we geen omkijken naar.
Om even voor negen uur de hond uitgelaten en kennis gemaakt met de harde en gure wind!
Vlak daarna kwam mijn loopmaatje je me al oppikken om richting Kampen te gaan.

Aangekomen eerst even ons startnumer opgehaald en je kon er vanwege het weer een gratis muts bij pakken  als je wilde. Ik zeg top!
Daarna nog maar even in de kantine plaats genomen want was wel erg vroeg om al om te kleden.
In de kantine uiteindelijk Marcel en Saskia van RunningPlus ook nog even gezien en gesproken.
Bijtijds gaan omkleden, want tja moesten meerdere laagjes aan dus kost even he ;)

Om 10:45 uur zou de start zijn van de 32 kilometer, maar deze was enkele minuten verlaat.
Waarom? Misschien omdat we een kilometer korter moesten? Ik weet het niet.
Maar goed met een minuutje of vier vertraging vertrokken we.
Eerst een 3/4 ronde over de baan om vervolgens deze via de artiesten uitgang te verlaten en onze weg richting het Rogerbotsebos te gaan.
In deze eerste 4 kilometer voelde je de wind al goed, maar ja hier hadden we hem mee dus dat was niet erg.
Mijn rechter scheen gedroeg zich goed, alleen mijn linker daarin tegen vond het grappig om tegen te werken.
Geen pijn, maar soort stramheid welke er na een goede 3 kilometer uit was gelopen.

Eenmaal bij het bos aangekomen loop je al snel in de luwte en is het gewoon lekker.
Wel was ik al bezig met de terug weg, je moest wel in een groepje zitten wilde je die laatste 5 km overleven.
Maar goed eerst het bos in en daar wat kilometers maken.
We zaten vrij hoog qua tempo en dit wilde ik er iets uit hebben.
Daar waar we voor 10 km/h hoog a 11 km/h laag zouden doen zaten we nu meer 11 km/h hoog.
Na 8 kilometer gelletje nummer 1 genomen en ik moet zeggen zou ze bijna lekker gaan vinden.
Even hierna sloegen we een hoekje om en gingen onze twee voorgangers hun voorgangers voorbij en wij gingen mee en er ook maar overheen.

Het tempo lag al snel weer 11,5 km/h of hoger en ik had zoiets van is wel goed, we zien wel wat er gebeurd.
We waren bij het "gevreesde" klinker weggetje aangekomen!
Ik moet zeggen dat ik hem erg mee vond vallen en het feit dat we hier 2 keer over moesten omdat ze de dijk eruit hadden gehaald kon ik wel mee leven.
In het bos was het genieten van het uitzicht, de wind die je wel hoorde maar nauwelijks voelde en van het zonnetje.

Op een gegeven moment zie ik het pannenkoekenhuis het Kabouterbos opdoemen.
Wes en ik hadden beide zoiets als we dit hadden geweten hadden onze vrouw en kids ook wel mee gekund.
Maar goed dat wisten we niet, nu dus wel :p
Ik ik wist ook dat de weg dan zou leiden naar de N307 en dat de kans groot was dat we hier dan linksaf moesten richting Kampen, dus wind tegen.
Ik besloot iets te versnellen want we konden nog voor we afsloegen aansluiten bij een paar andere lopers.

En ja hoor we mochten linksaf tegen de wind in.
We liepen bij nog drie andere lopers en konden zo dus even in de luwte lopen.
Al snel viel het groepje uit elkaar en toen ik de kop nam was het gedaan.
Wesley haakte aan maar de andere niet.
Zo liepen we naar het volgende groepje en konden we weer even de luwte pakken.
Ook hier besloot ik op een gegeven moment de kop te pakken en Wesley ging mee.
De andere konden niet of wilde niet, maar goed we hadden de 2 kilometer wind tegen al bijna gehad en sloegen weer het bos in.

De drankposten waren goed te noemen.
Water, thee en sportdrank maar ook banaan vanaf de 10 kilometer.
We begonnen hier eigenlijk aan ronde 2 in het bos, iets wat misschien minder leuk is maar je wist wel wat je nog voor de kiezen kreeg!
Ook deze ronde ging lekker, bij kilometer punt 16 ging gelletje nummer 2 erin.
Het tempo lag nog steeds mooi boven de 11 km/h dus we hadden niet te klagen.

Wederom aangekomen bij het klinker weggetje mochten we weer linksaf, normaal dus rechtdoor de dijk op.
In aanloop naar de N307 raakte ik Wesley iets kwijt en gokte erop dat hij wel aan zou haken.
Hij wist tenslotte dat we weer de wind tegen gingen krijgen.
Wesley liep bij nog iemand anders en ik sloeg alleen linksaf tegen de wind in.
Enkele meters voor mij een groepje lopers en enkele meters achter mij Wesley.
Ik heb de vervelende tik dat als ik een groep zie en lekker loop ik deze bij wil halen.
Ik houdt mij dan voor als ik daar bij loop kunnen we rusten en in dit geval zou het gezien de wind stoten ook wel lekker zijn.

Een blik op mijn klokje leerde dat ik versnelde en de kans om het groepje bij te halen was groot.
Maar een blik naar achteren leerde me dat Wesley niet mee kwam en dat zou met pas 23 kilometer op de teller niet zo een goed idee zijn.
Dus tempo er iets uit en Wesley aan laten sluiten en samen verder gerend.
Hij wilde de groep nog bijhalen maar dat was niet te doen, dan moesten we teveel geven.
Bij kilometer punt 24 de 3e een laatste gel erin gegooid.

Net voor de 25 kilometer sloegen we weer het bos in!
Wederom een waterpost waar ik nog even een stukje banaan en sportdrank kon scoren.
Er was weer een gaatje geslagen tussen Wesley en mij, maar deze liep hij uiteindelijk netjes dicht.
Na het keerpunt aangegeven dat we nu moesten aansluiten bij het groepje voor ons omdat we bijna richting de dijk zouden gaan.
Dit lukte helaas niet voordat we tegen de wind in sloegen, maar gelukkig liepen we zo nu en dan nog wat in de luwte.
Net voor de dijk konden we aansluiten bij het groepje.

Toen we de dijk opliepen werden we meteen welkom geheten door moeder natuur met een goede windvlaag.
Op de dijk moest je naar links hangen tegen de wind in om niet weg geblazen te worden.
Aangekomen bij de sluis linksaf richting Kampen voor de laatste 4 kilometer tegen de wind in.
We zaten in een mooi groepje en konden zo makkelijk de eindstreep halen.

De wind was meedogenloos en hard.
Na enkele honderden meters vond ik het tijd om naar voren te gaan en kopwerk te doen.
Alleen daar komt mijn tik weer, ik ga dan vooruit lopen en sla dus een gat.
Een blik opzij leerde dat 1 schaduw achter mij te zien was, dus ik had in ieder geval 1 medestander.
Om de 2 a 300 meter wisselde we van koppositie en zochten we de luwte van elkaar op om uit te rusten.
Dit liep goed ondanks de wind en het tempo ging omhoog richting de 12 km/h

Op een gegeven moment haalde we de eerste 2 lopers bij.
Je zou denken bij blijven en profiteren van de groep.
Maar nee ik kan dat niet en zet weer aan, me medestander volgt en met zijn tweeën gaan we verder.
We halen op de laatste kilometers nog 2 keer een groep in en verlaten ook deze.
Op een zeker moment zegt hij daar is het!
Wat een verademing zeg maar goed we zijn er nog niet.
Aangekomen bij de baan vroeg ik nog even of we weer de ronde over de baan moesten of gewoon linksaf.
We mochten linksaf wist hij me te vertellen.
Op de baan hebben we elkaar nog even aangespoord tot een versnelling en nagenoeg zij aan zij passeerde we finish

  

31 km

   

02:40:45

   

11,57 km/u

   

2201 Kcal.

Nadat de chip van me schoen was gehaald hem nog even bedankt voor de laatste kilometers samen.
Hij waardeerde het ook heel erg en ik ook want het tempo was ondanks de wind heerlijk.
Vervolgens te goed gedaan aan wat vocht en mijn aandenken in ontvangst genomen.
Met een tijd van 2:43:33 kwam Wesley ook binnen, die had in de laatste meters kramp in zijn hamstring gekregen dus moest de groep waar hij inliep los laten.

Moe maar voldaan kunnen we zeggen dat we het hebben gedaan, geen 32 maar 31 kilometer.
Maar goed op dat moment vond ik dat ook helemaal niet erg ;)
En hele wijze woorden van Wesley na afloop: "ik loop zeker geen marathon"

Pen als aandenken en functioneel shirt welke ik had mee besteld 

Ondanks mijn slechte voorbereiding mag ik tot op heden niet ontevreden zijn.
Mijn scheen heeft zich netjes gedragen en ook een reactie is voor nu nog uitgebleven.
Nu hopen dat dit ook zo blijft!

Ik wil dan ook de organisatie en de vrijwilligers bedanken die zich hebben ingezet om vandaag tot zo een mooie dag te maken ondanks de gure en harde wind.

©Hardloopgek

No running!

Zo en dan zit je aan de kant!

Had ik op 3 maart nog de 20 van Alphen gelopen in een tijd waar ik best wet tevreden mee was.

Zat ik enkele dagen later aan de kant.

Dinsdag 5 maart wilde ik lekker gaan lopen.

De kinderen weggebracht en hondje uitgelaten klaar om te gaan.

Het was heerlijk weer, zonnetje scheen dan ook volop.

Ik had in mijn gedachte een rondje bedacht welke ik eventueel als het lekker ging nog kon uitbreiden.

Hiermee zou ik ergens tussen de 14 en 17 km rennen!

Ik was de deur nog niet uit, nog geen 500 meter zat er op en het voelde allemaal niet lekker.

Gebeurd wel vaker, wat stram soms besluit ik zelfs even te stoppen om te rekken en strekken als het echt stram aanvoelt.

Zo ook dit keer, na een kleine kilometer even gestopt en even een paar rek en strek oefeningen gedaan.

De stramheid ging over, maar de pijn die ik voelde in mijn linker onderbeen niet.

Dus besloot ik het rondje zoals voorgenomen te laten varen en hem in te korten tot een km of 5!

Tempo er iets uit en dan zou het toch wel goed moeten komen.

Maar helaas de pijn werd niet minder, deze werd dusdanig dat ik wel moest stoppen.

Iets wat ik niet gewend ben en liever niet doe, maar soms is het wel verstandiger.

Ik had er toen pas 3,56  km opzitten! Totaal niet wat ik in gedachte had.

De wandeltocht terug naar huis was lang voor mijn gevoel en af en toe pijnlijk.

Eenmaal thuis was de pijn snel vertrokken.

'S middags mochten we gewoon aan de bak op het werk en hierbij helaas nog twee maal een sprintje moeten trekken.

Iets wat mijn scheen niet leuk vond, maar soms heb je er geen keus in.

Dus rust was wat ik moest houden van mezelf.

Op het werk daar waar mogelijk niet naar buiten, maar gewoon binnen blijven.

Na 6 dagen rusten en koelen was ik er klaar mee.

De pijn was vele malen minder en al helemaal niet continu.

Dus heel dapper voor het eerst in mijn leven in een trainingsbroek en shoft shell jasje op pad.

Want tja als ik moet stoppen wil ik het niet te koud hebben.

Een rondje van net iets meer dan 5 km uitgestippeld waar voldoende escapes in zaten om af te breken of in te korten.

Ik heb de 5 km kunnen volbrengen en dit ging redelijk.

Redelijk omdat je toch geforceerd loopt en elk dingetje voelt.

Vervolgens weer rust en koelen.

Na 2 dagen rust gingen we weer voor een rondje en dit keer zou er een lusje aangeplakt worden.

Zo zouden we 8+ km lopen.

Ook deze gingen wel, de pijn was er niet tot nauwelijks maar er was wel iets.....

Het weekend opvolgend wilde ik als het even kon gaan voor een 10 a 12 km.

Want tja de 23e, nu over 2 dagen, staat de 32 van Kampen op het programma.

Maar het weekend kwam er en ik ging niet!

Waarom niet? Omdat ik nog steeds een "pijntje" had die ik niet kon plaatsen.

Een pijntje die er niet continu was maar zo af en toe voorbij kwam ook in rust.

Ik kan hem het beste beschrijven als een gevoel wat kan duiden op herstel....

Maar toch deed het me twijfelen en besluiten niet te lopen.

Want mijn doel was starten in Kampen en dan uitlopen wanneer mogelijk.

Vandaag was ik er klaar mee.

De drang om te lopen, of misschien beter gezegd de frustratie niet te kunnen lopen maakte dat ik toch ging.

Ik wilde voor mijn eigen gemoedstoestand weten hoe ik ervoor sta.

Dus hup trainingsbroek aan, schoentjes aan en shoft shell jasje.

Ik zou wederom de ronde lopen die ik vorige keer ook deed vanwege zijn escapes en mogelijkheid tot uitbreiding.

Het lopen voelde in het begin goed en lekker aan, alleen al het feit dat je loopt en er niet bij nadenkt was een bevrijding.

Het tempo zat er dan ook onbedoeld direct goed in, beetje te goed misschien wel.

Omdat het goed aanvoelde besloten gewoon te lopen en niet te letten op tempo.

Al meteen in de eerste 5 kilometer wat lusjes aan de route geplakt waardoor ik aan het einde aan een nette 10,23 pijn vrije kilometers kwam.

Wat is dat heerlijk weer lopen, vrij van pijn en zonder te denken over de eventuele pijn.

En dat zonnetje, waar ik heel kort in liep uit het windje langs het water! Onbetaalbaar!

En nu dus Kampen.
Ik zal in ieder geval een stuk rustiger aan de start staan.
En die 32 kilometer die gaan we opvreten in een lekker trainingstempo!

©Hardloopgek

De 20 van Alphen

DE 20 van Alphen!
Het plan voor vandaag was simpel, starten bij de pacer van 1:30 en hopen dat de rug geen roet in het eten gooide.

Vandaag waren we op tijd op, dit mede omdat de kinderen vonden dat we wel genoeg hadden geslapen.

Omdat iedereen vandaag weer mee ging voor de support was het ook helemaal niet erg er al op tijd uit te zijn.

Om half elf zouden we Wesley oppikken en op ons gemak naar Alphen gaan waar we pas om 13:30 uur hoefde te starten.

Aangekomen in Alphen zijn we op ons gemak naar het stadhuis gelopen waar ik nog even mijn bestelde shirt op moest halen en we ons uiteindelijk ook konden omkleden in de garage.

Omdat we vroeg waren nog even snel de intersport ingelopen, want tja die is toch open.

Een goed uurtje voor we van start mochten zijn we ons op ons gemak gaan omkleden en hebben we onze tas ingeleverd.
Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar de start, want daar waar we eerder een start boog hadden gezien (kids run) was men nu druk bezig dit af te breken.

Na een klein ommetje de start gevonden en afscheid genomen van de supporters, deze zouden lekker het centrum ingaan en daar rond lopen en langs het parcours staan.

Bij het startvak aangekomen was het nog relatief rustig.

We zagen nog geen pacers en wisten ook niet waar die zouden moeten staan.

Dus wij hebben een positie ingenomen en gekeken.

Wel een paas pacers waargenomen, maar deze liepen niet de tijd die wij wilde behalen.

Tja daar gaat je plan!
Geen pacer meer voorbij zien schuifelen dus wat doen we dan?

We gaan wel gewoon van start en lopen ons eigen tempo, welke in het begin toch altijd iets hoger licht.

Dus als hij voor ons zit gaan we m misschien wel zien en anders zien we het wel.

De eerste ronde voerde ons over een rondje van 2,5 km door o.a. het centrum en ook over de start streep.

Het tempo lag gelijk hoog want tja als je 1:30 wil lopen moet je gemiddeld 13,3 km/h doen.....

Het rondje van 2,5 km ging goed voor mij en ook Wesley liep lekker.

Ergens rond de 3 kilometer komen we bij een groepje lopers en ja hoor ballonnen.

Even bij halen en kijken! Damn zijn de 1:35 uur lopers.

Maar wacht wat zien we daar.....

Enkele honderden meters verder nog iemand met ballonnen, dat moet dus wel de 1:30 groep zijn.

Doel! Bijhalen en dan rustig meegaan.

Het koste wat moeite en inspanning maar op een zeker moment zaten we er redelijk bij, ik versnelde hem iets en zat in het staartje van de groep.

Wesley kon deze versnelling niet mee pakken en bleef op enkele tientallen meters van me verwijderd.

Ergens tussen de 7 en 8 kilometer deed ik een stapje zachter en Wesley sloot met een korte aanzet aan.

We liepen nu met een klein gaatje achter de groep en ik zette weer extra aan in de hoop dat Wesley ook meteen meeging.

Al gauw merkte ik dat dit niet het geval was, maar het gaatje was te overzien.

Vlak voor de 9 kilometer verlieten we de bebouwde kom van Alphen en sloegen we een ventweg op.

Ik keek in de bocht om en zag dat er een te groot gat was geslagen tussen Wesley en mij.

Wat ga ik doen, laten afzakken en hopen dat Wesley dan wel meekomt en aansluit?

Of ieder onze race lopen?

Ik besloot mijn eigen race te lopen want als ik me liet terug zakken was ik bang dat we de aansluiting niet meer gingen maken.

Ik sloot me nu definitief aan bij de groep en liep met hun verder.

Wat volgde was een lange weg parallel aan de N207 als ik het goed heb.

Op het 12 kilometer punt staken we over en zouden we een aan de ander kant langs het water de terug toch in te zetten.

Dit was de uitgelezen kans om te kijken of ik Wesley nog kon spotten.

En inderdaad ik kon hem zien en het zag ernaar uit dat hij nog goed ging.

Kilometer punt 13 ondertussen gepasseerd en ik liep nog lekker.

Ach en als je al 13 km erop hebt zitten en het voelt goed, dan verlaat je gewoon de pacer!

Je weet nooit of het een slimme keus is, maar ik besloot op mijn gevoel door te lopen.

En laten we eerlijk zijn als hij me weer inhaalt doe ik het niet goed, maar zie ik hem niet meer dan zal het wel kloppen.

Ik vond voor een goede kilometer een andere loper die er een lekker tempo in had zitten en besloot hierbij te blijven hangen.

Tempo was iets sneller dan die van de pacer dus ook redelijk veilig.

Maar goed ik ben en blijf eigenwijs en als het lekker gaat dan ga ik me vanzelf een keer irriteren aan het tempo en zoek ik de volgende op.

Ondertussen kwamen we weer in de bewoonde wereld  terecht.

Bij de 15 kilometer maakte je een mooi lusje en kon je dus goed kijken wie waar liep.

Toen ik net de waterpost was gepasseerd zag ik aan de andere zijde Wesley lopen.

Ik riep hem ff aan en hij riep dat het lekker ging! Toch een fijne gedachten.

Na de 15 kilometer sloegen we af en liepen we tegengesteld van de 10 kilometer lopers, maar ook van waar we even later weer zouden lopen.

Na een goede kilometer mochten we wederom een u-turn maken en werden we gevoegd bij de 10 kilometer lopers.

Hier passeerde ik wederom Wesley, gaatje was iets groter geworden maar hij liep er nog goed bij.

Ik liep nog steeds lekker en had ondertussen alweer wat mensen van de 20 kilometer en vele van de 10 kilometer achter me gelaten!

Uiteindelijk kilometerpunt 18!

Was er wel een beetje klaar mee.

Liep nog steeds op tempo maar voelde toch wel dat het tempo dat ik had gelopen zich begon te bemoeien met mijn gevoel.

Gelukkig klonken daar al de klanken van een van de bands / fanfares wat betekende dat we al aardig richting de 19 kilometer zaten.

Net voorbij de 19 kilometer sla je de woonwijk in die je leidt naar het centrum en nog mooier de finish.

Straatje was onwijs gezellig maar wel smal met het aantal lopers wat er liep.

Maar goed niet zeuren er langs lopen, genieten en gaan naar die eindstreep.

Het centrum kwam in zicht.

Het bruggetje ook, die bij in het teken stond van de laatste 150m.

Want na het bruggetje volgde al snel dit bordje.

Nog even een S bocht en op naar die eindstreep!

Eenmaal de eindstreep gepasseerd klokte we een tijd van:

  

20 km

   

01:28:20

   

13,58 km/u

   

1420 Kcal.

Een kleine vier minuten later kwam Wesley over de eindstreep met een tijd van 1:32:04

Vervolgens liepen we door om onze wel verdiende medaille in ontvangst te nemen

Daarna weer richting stadhuis om onze tassen op te halen en om te kleden.

Nadat we dit hadden gedaan ontvingen we van de supporters nog een goude plak voor onze inspanningen!

Vervolgens met een kleine tussenstop bij de grote gele M door naar huis!

©Hardloopgek

Loopjaar 2013?????

Zo we leven alweer bijna in maart en ik heb nog geen blog geschreven!

Heb ik dan niet gelopen?
In tegendeel, loop nog volop en heb ook 2 georganiseerde lopen meegedaan.

In januari stond Egmond in de planning.
Eigenlijk alleen maar omdat dit een loop was die ik in ieder geval een wilde lopen.
Uiteraard stond ik aan de start van de halve marathon die dag.

Het weer was voor het jaargetij erg mild.
Wel fris maar koud was het niet echt.
Eenmaal van start lag het tempo direct hoger dan gepland.
Wesley was in de aanloop wat ziek geworden en dit kwam helaas ten uiting tijdens de loop.
Hij had het dus na een kleine 3 km al zwaar en zei dat ik maar moest gaan.
Iets wat had gekund, maar goed als je het zwaar hebt en je moet nog 18 k dan zijn die heel lang in je eentje.
We liepen dus samen verder, hij vechtend en ik kon de omgeving goed in me opnemen.
De eindtijd was dan ook niet de beste ooit, maar goed dat maakt ook niet uit.

In februari stond traditie getrouw de midwinter marathon op het programma.
Dit keer de 27,5 km i.p.v. de 18,5 km die we het jaar ervoor liepen.
Het doel was uitlopen en niet te snel starten.
Een eindtijd die lag tussen de 2:15 en 2:30 was het einddoel.
Het parcours is mooi met een gloeiend landschap en veel groen.
De eerste 10 km hebben we het tempo getracht laag te houden, dit lukt redelijk.
Na 10 km heb ik het tempo iets op laten lopen, met het risico dat dit te vroeg was.
Maar dit viel uiteindelijk mee en ik kon uiteindelijk een tijd van 2:20:53 noteren.

Nu dus bijna maart!
Deze maand staan de 20 van Alphen en de 32 van Kampen op het programma.
Ik zal dan ook vanaf die lopen weer bloggen over mijn loop ervaring!

©Hardloopgek

Mijn hardloop jaaroverzicht!

Mijn jaar overzicht!

2012 heeft mij weer mooie momenten mogen brengen op hardloop gebied, maar ook op werkgebied.
Op het gebied van hardlopen heb ik o.a. enkele Persoonlijk Records mogen aanscherpen, nieuwe afstanden gelopen en een hardloop maatje gevonden.

Is dat dan alles? Nee zeker niet!

Want ook ook heb ik op het social media vlak enkele interessante mensen mogen ontmoeten die een zelfde passie delen. Tevens heb ik een 2 daagse cursus tot runnig instructor gevolgd via Run2day Zwolle en zo mijn kennis op hardloop  gebied weer wat mogen uitbreiden.

PR's en afstanden

In 2011 heb ik op alle afstanden (tot max de 10 EM) mogen noteren dan wel aanscherpen.
In 2012 was mijn doel dan ook om mijn maximale afstand te verleggen naar de halve marathon (21,1 km)
Zo heb ik op 4 maart 2012 mijn eerste halve marathon gelopen in Vorden tijdens de achtkastelenloop.
Ik had deze loop geselecteerd vanwege het relatief vlakke parcours en het feit dit een minder massale loop was.
Op mijn debuut mocht ik een tijd van 1:37:02 noteren, een tijd waar ik zeer tevreden mee was daar ik hoopte op een eindtijd ergens tussen de 1:40 en 1:45.
In oktober 2012 tijdens de Amsterdam marathon heb ik deze tijd aangescherpt en mocht ik een eindtijd van 1:35:44 noteren!

Overige PR's in het afgelopen jaar!

• 5 km 22-6 20:39 korps triathlon
• 10 km 2-6 42:11 zeebodemloop
• 12 km 25-3 53:05 zandvoort circuitrun
• 10 EM 23-9 1:10:32 dam tot damloop
• 17 km 13-5 1:20:15 rondehoeploop
• 18,5 km 5-2 1:34:36 midwinter marathon

De mooiste van de bovenstaande PR's is denk ik toch wel de Dam tot Damloop waar ik voor het eerst mocht deelnemen in het wedstrijd team en hierbij dus een snellere tijd kon noteren als het jaar ervoor.

Heb ik verder dan niets gedaan?
Nee echt niet, ik heb meerdere lopen, minstens een per maan soms twee, gelopen waarvan erg veel samen met Wesley.
Op sommige lopen heb ik gediend als haas van Wesley en zo hem naar een mooie tijd kunnen brengen en andere lopen deden we misschien wel iets meer voor de omgeving.
Andere uitdaging die ik met mezelf was aangegaan was de 1/8e korps triathlon solo doen.
Dus 500 meter zwemmen in open water, 20 km fietsen en 5 km rennen.
Dit heb ik uiteindelijk in een tijd van 1:16 en een beetje volbracht.

Social media en loopmaatje

Zoals aangegeven heeft 2012 mij een loopmaatje opegeleverd in de persoon van Wesley.
Wesley en ik hebben vroeger op de zelfde basisschool gezeten en waren elkaar op facebook weer tegen gekomen eind 2011.
Wesley zou deelnemen aan de kerstloop in Dronten waar ik voor het tweede jaar deelnam.
In het nieuwe jaar besloten we een keer samen te gaan lopen en dit beviel goed, de snelheid lag op training niveau gelijk.
In februari hebben samen deelgenomen aan de midwinter marathon, de 18,5 km, waarbij ik fungeerde als gangmaker voor Wesley.
Hierdoor liep Wesley verder dan hij ooit te voren had gelopen, ondanks dat hij in trainingen al enkele malen erg dicht tegen de afstand aanzat.
Uiteindelijk hebben we ook samen zijn eerste halve marathon gelopen, toen mijn 3e.
Deze verhalen heb ik uiteraard al eerder beschreven in een van mijn blogs.
Maar de mooiste loop de Wes en ik hebben mogen lopen is denk ik toch wel de Zevenheuevelenloop in Nijmegen! Zij die mijn blogs elke keer weer lezen zullen ook wel weten waarom.

Ook heb ik Martin van Noort mogen leren kennen.
Martin is een fanatiek loper, trainer, hardloop goerroe, blogger en wat allemaal niet nog meer!
Martin heb ik via twitter leren kennen. Hoe? Hij heeft volgens mij ooit eens op een tweet gereageerd.
Toen later bleek dat we naast de zelfde passie ook nog eens de zelfde hardloopschoenen specialist konden was het hek van de dam.
Martin loopt, in mijn ogen, veel maar hij loopt dan ook hele marathons.
Martin is daarbij ook nog eens trainer en dit maakte ook dat ik zijn hulp eens heb ingeschakeld met een vraag m.b.t. een les.
Door de communicatie middels twitter, soms de mail en het volgen van elkaars blog ben ik ook eens te gast geweest bij hem om eens mee te lopen in zijn achtertuin.
Via mensen als Martin heb ik dan ook weer andere mensen op het social media vlak mogen ontmoeten met dezelfde passie.

Running Instructor

In februari dit jaar heb ik via Run2day Zwolle een 2 daagse cursus tot running instructor gevolgd.

Wat kan je ermee? Nou je krijgt de beginselen en een basis aangereikt om eventueel beginnende lopers te kunnen begeleiden.

De cursus is ooit geschreven voor hen die niet bij een AV zitten maar wel bij een loopgroepje zitten en hier mogelijk les / leiding aan willen geven.

Nu zullen sommige denken, maar jij doet dit toch niet! Jij zit toch niet bij een loopgroepje of AV?

Dat klopt, maar ik ben wel gek van lopen en tracht hier en daar mijn enthousiasme op andere over te dragen.

Ik heb de cursus dan ook hoofdzakelijk uit persoonlijk interesse gevolgd, maar ook omdat ik nu mogelijk een iets zinniger antwoord kan geven op vragen van vrienden / bekenden of collegae die mij weleens willen benaderen.

Deze cursus is dan ook de aanleiding dat ik een keer heb meegelopen bij Martin in zijn achtertuin.

Martin traint in het duingebied bij Heemskerk een prachtige omgeving die erg uitdagend kan zijn.

Hardlopen en meer....

In het afgelopen jaar heb ik twee maal via facebook een run georganiseerd.

Niets groots, althans is het niet geworden, maar net zo leuk.

Eenmaal in het Amsterdamse bos met een select gezelschap en een Sunday morning run in Lelystad.

De opkomst op beide lopen was klein, maar hierdoor niet minder gezellig.

Daar ik de organisator was en ik hou van het principe dat een ieder zijn eigen tempo loopt was ik te vinden bij de achterste lopers.

Wesley liep dan veelal voorin met de wat snellere lopers.

Dit is toch altijd een leuke manier om mensen te leren of beter te leren kennen en zoals bij de sunday morning run het geval was weer oude bekenden tegen te komen.

In juli van dit jaar was ik de organisator van de 2e officiële runningplus meeting.

Juli is een maand waarin er nauwelijks loopjes zijn en daarom was dit de uitgelezen kans.

In 2011 was er de combi met de Hilversum city run, dit jaar dus in de polder.

We hebben hier met een gemêleerd gezelschap 2 maal een bestaand rondje gelopen welke ons voerde over een deel van het NK veldloop parcours van gemeente ambtenaren.

De weg ernaartoe en terug liepen we met zijn alle en we sloten het geheel af met een heerlijke pasta maaltijd en de nodige versnaperingen.

De titel zegt het al "hardlopen en meer".

Op het vlak van mijn werk heb ik in maart dit jaar het besluit genomen om te solliciteren op een nieuwe functie.

Deze nieuwe functie ga ik uiteindelijk uitoefenen gecombineerd met mijn huidige werkzaamheden.

De procedure naar deze nieuwe functie heeft mede door het wachten en de vele kandidaten tot augustus dit jaar inbeslag genomen.

In die tijd heb ik te horen gekregen dat mijn brief voldeed aan de eisen en dat ik op gesprek mocht komen.

Na het gesprek kreeg ik te horen dat mijn gesprek voldoende was en ik nog niet was afgevallen, maar er volgde meerdere dagen dus moest nog een weekje wachten.

Uiteindelijk dan het verlossende woord dat ik door mocht voor het assessment.

Toen we deze hadden gehad en na ruim 3 weken de uitslag toestemming verleend dat deze doorgestuurd mocht worden.

Uiteindelijk in augustus het verlossende telefoontje, ik mocht de opleiding in.

Deze zal drie maanden duren en bestaan uit cursussen en werken en een twee tal examens.

Momenteel zit ik maand 2 van de opleiding en heb ik dus de maand januari nog voor de boeg.

Dan horen we of ik ook daadwerkelijk word aangesteld voor de nieuwe functie.

Al met al ben ik dan 10 maanden bezig geweest, maar heb er nog geen seconden spijt van gehad.

Op naar 2013

En dan nu op naar 2013.

In 2013 beginnen we met de halve marathon van Egmond.

Is toch een loop die ik een keer gedaan wil hebben, en met de steeds hogere inschrijfgelden moest het er nu maar van komen.

In februari keren we traditie getrouw terug naar Apeldoorn voor de midwintermarathon en zullen we dit maal proberen de 27,5 km te volbrengen.

Verder zullen enkele bekende lopen de revue passeren maar ook enkele nieuwe zoals de 20 van Alphen, maar uiteraard zullen we ook weer aanwezig zijn bij de runningplus meeting welke dit jaar wordt gecombineerd met de Ekiden in Rotterdam.

Dan rest mij enkel nog om een ieder fijne feestdagen en een gezond en sportief 2013 te wensen.

©Hardloopgek