Zeebodemloop nieuwe stijl!

Zaterdag 2 juni was de zeebodemloop in een vernieuwd jasje.
Men had het parcours aangepast, wat zonder twijfel een verbetering was en de afstanden.

Ik zou de 10km doen en net zoals de Station tot stationloop was het even onzeker.
Maar ondanks dat de stationloop een martelgang was had ik geen last meet van mijn scheen.

Vandaag laat wakker, want we gingen er ook laat in.
Gelukkig was ik ook redelijk snel wakker en kon ik na mijn koffie me omkleden.
Hierna richting de start locatie die op 10 minuten van mijn huis is en in rustige looppas toch zeker 6 minuten in beslag neemt.
Wesley was er al dus ik haalde mijn startnummer op.

Om 12:00 uur was de start van de 10 km.
Ik had nog geen idee van wat ik zou doen, want tja het is een nieuw parcours.
Ondanks dat ik alle onderdelen en stukken hiervan ken omdat ik er regelmatig mijn trainingen op en over loop.
Dit maakte ook dat ik wist dat het geen vlak parcours is!
Een tunneltje, halve brug opgang, een klim de oude vuilnisbelt op en vlak voor de eindstreep wederom een brug.

De eerste km voelden de benen, vooral de bovenbenen, zwaar.
Maar na km 1 gaf mijn nike horloge een doorkomst van 3:55 aan en de benen die voelden niet zo zwaar meer.
Zonder overleg met Wesley besloot ik door te gaan en te zien waar het schip zou stranden.
Ik wist dat Wesley niet als een dolle mee zou gaan als dit niet goed voelde.

Op het 2 km punt kwam de eerste klim de halve fietsbrug op.
Hier bestond de mogelijkheid dat mijn trouwe supporters aanwezig zouden zijn, maar dit was niet het geval.
Van hieruit gingen we via het bos door, hier liep ik in een mooi groepje qua tempo.
Na het 4 km punt staken we de dreef over richting het deel van het parcours wat voor een groot deel over het parcours van de NK veldloop.
Eerst het 5 km punt met een water / sponspost en dat was niet verkeerd want in het zonnetje was het nog aardig warm.
Via het bedrijven terrein weer het bos in op weg naar de oude vuilnisbelt.
Voor deze klim stond een jongedame van de organisatie die heel vriendelijk zij na de berg is een verversingspost!
Nu weet ik dat die "berg" niet heel kort is, dus dat kan een nekken breker zijn.

Tijdens de klim ging de ademhaling omhoog net zoals de hartslag, maar halverwege is het even een soort van vlak waardoor je de gelegenheid heb de boel te herstellen.
Dan volgt er nog een korte klim en ben je alweer boven op de berg, klinkt zo wel erg makkelijk trouwens.
En na de berg inderdaad een water en sponspost!

Via het NK veldloop parcours gingen we weer terug richting de dreef om nog eenmaal over te steken.
Deze ruime km werd opgefrist door wederom een water / sponspost.
Hierna was he nog even een klein stukje door het bos langs mijn woonwijk.
Hieruit gekomen zaten dan de trouwe fans te wachten.
Sidney had nog een bloemetje geplukt welke ik niet tijdens het rennen maar bij de finish in ontvangst heb genomen.

Hier lag ook het 9 km punt en mijn klokje piepte dan ook voor de 9e keer.
Tempo was weer wat omhoog gegaan de laatste km's, of moet ik zeggen is 3 km iets ingekakt, en de totaal tijd gaf weer dat een verbetering van mij PR eventueel mogelijk was.
Maar er lag in die laatste km nog wel een fietsbrug, dus nog even wachten met voorspellen eerst die brug op.

Boven op de brug de conclusie kunnen trekken dat een verbetering hoogst waarschijnlijk plaats ging vinden, alleen was de vraag met hoeveel tijd / seconden?
Dus hup de brug af en op naar de finish en het publiek.
Nadat we de finish hadden gepasseerd en 2 bekertjes water tot ons hadden genomen hoorde ik de spreker de naam van Wesley uitspreken.
Dus hem onthaalt met een bekertje water en toch even sorry gezegd.

Dit was niet nodig, maar toch wel zo netjes.
Wesley had een dikke PR want hij hoopte wel ergens rond de 48 minuten te lopen.
Dit werd een mooie 44:34 en ik.... Volgens mijn klokje waar ik nog even op moest kijken had ik 42:12 genoteerd. Later bleek mijn officiële tijd 42:11 te zijn.

Dus een verbetering van mijn oude PR gelopen in 2011 in Leiden van 42:35 heb ik met 24 seconden mogen verbeteren en dat in mijn eigen stad.

Mijn mening over het nieuwe parcours van de zeebodemloop!
Een en al vooruitgang en een aanwinst voor Lelystad en hardlopend Nederland.

Is er dan geen winst meer te behalen?
Ja zeker wel, zo zou er nog heel veel winst behaalt kunnen worden in het aankleden van het evenement.
Denk aan hier en daar een bandje langs het parcours, een spandoek wedstrijd of iets dergelijks zoals bij de dam tot damloop!
Proberen, hoe moeilijk ook, van de omwonende waardoor er op meer plekken publiek staat (iets wat bij het NK veldloop lukte op sommige plekken)
Bij de start / finish locatie misschien iets voor de supporters om het aantrekkelijke te maken...

Maar al met al is er een goede stap gezet door de aanpassingen in het parcours en hoeft men zich daar de komende jaren niet druk om te maken.

©Hardloopgek

Van station naar station!

Afgelopen woensdag was het zover.
De stationsloop van Ommen naar Dalfsen.

De week ervoor was het even onzeker of ik wel kon starten omdat ik tijdens een training moest stoppen i.v.m. een irritatie aan de recherscheen.
Die week ben ik ook geweest voor nieuwe schoenen, iets wat al in de planning stond.
Nadat ik deze had aangeschaft toch 's avonds even een kort test rondje en deze was hoopvol.
Afgelopen maandag een groter rondje en hier bleef een reactie uit, dus konden we van start op de stationsloop.

'S avonds bijtijds weg want we zouden bij de finish locatie in Dalfsen parkeren om met de trein naar de start locatie in Ommen te gaan.
In Ommen aangekomen was het gezellig druk.

We waren aardig op tijd en konden dan ook rustig onze spullen inleveren en nog even wat overtollig vocht achter laten.



De start was om 19:30 uur.
Al bij de start, en eigenlijk de eerste kilometers, stonden er mensen langs het parcours.
Niet onwijs veel maar wel gezellig.

Het parcours bracht ons over verharde padden, langs boerderijen een molen en landschappen.
Het parcours was verkeersvrij en je kon dus ook lekker door lopen.
Iets wat we in het begin ook deden, echter iets te hard.
De eerste kilometers liepen we tijden die voor dat moment veel te hard waren.
Het was ook warmer / benauwder dan ik had verwacht, dus ook dit werkt niet in je voordeel.
Rond het 8 km punt kwam het breek punt.

Ik moest het tempo verlagen of ik nu wilde of niet.
Ik voelde dat mijn bovenbenen vol liepen en zwaarder werden.
Ik heb het tempo er enigszins uit weten te krijgen maar nog niet voldoende.
Ergens richting het 11 of 12 km punt kon ik ongemerkt van Wesley los komen.
Want ik wilde dit expres niet aangeven omdat hij anders ook de snelheid eruit had gehaald.
Ik kon mezelf dwingen om een gaatje te laten vallen en het tempo er nog wat meer uit te halen.
Na ruim 1 km keek Wesley om en ik wenkte hem door te gaan.

De zware bovenbenen waren er nog steeds en ook de onderbenen bleven niet gespaard.
De laatste 4 km was een martelgang, mijn benen wilden niet.
Het was niet mijn dag! Vermoeid en stress kwamen eruit en ik betaalde de prijs tijdens deze loop.
In elke loop heb je lopers die het zwaar hebben, zo ook deze.
Ik vond een mede loper die het ook niet makkelijk had en sloot hierbij aan.
Alsof men dit voelt want zonder dat je met elkaar spreekt kom je tot een samenwerking.

De finish kon mij op een zeker moment niet snel genoeg meer komen.
Mijn mede loper en ik waren ondertussen aan de praat geraakt en tja we hadden allebei onze dag niet.
Opgeven den we niet aan en ik besloot dat mijn dag de dag erop wel zou komen.
Uiteindelijk mocht ik de finish passeren met een tijd van 1:18:09, waar ik op dat moment meer dan tevreden mee was en ben.

De station van stationloop is een leuke loop die je zeker een keer zou moeten doen


©Hardloopgek

De Rondehopeloop

De Rondehoeploop.

Deze loop gaat zoals de naam al zegt over de Ronde Hoep!
Ik wist al van het bestaan van deze loop, omdat de ronde hoep in mijn werkgebied ligt.
Ik weet dus ook hoe deze weg is, hij is lang en open.
Je kan het omschrijven als een lange kronkelige dijk!


Maar goed de loop is 17 km en dit zijn wel afstanden die dit jaar in mijn planning passen.
En omdat ik dit jaar wel vrij was toch maar besloten om mee te doen, ondanks dat ik weet wat een t***** eind het is.

De loop vond plaats op Moederdag, dus voordat Wesley en ik die kant op konden hadden we beide nog verplichtingen thuis.
Al bijtijds vertrokken we richting Ouderkerk zodat we op ons gemak ons nummer konden halen en omkleden.
Dit was maar goed ook want op de A6 gebeurde vlak achter mij een ongeluk.

We hadden deze dag tot tegenstelling van de week ervoor prachtig loop weer.
Het was droog, zonnetje en een graad of 12 met een windje!
Ik zeg wat wil je nog meer?

Na het ophalen van het startnummer en het omkleden hebben we buiten in het zonnetje gewacht tot we mochten starten.
Wesley en ik hadden besloten vandaag in de zelfde shirts te lopen, te weten het Heineken rugnummershirt.
Al voor de start leverde dit, positieve, opmerkingen op.

Om 11:30 uur was de start.
Binnen een kilometer zit je op de ronde hoep en verlaat je de bewoonde wereld van Ouderkerk aan de Amstel. Dit ruil je in voor prachtige vergezichten.
Aan je linkerzijde had je continu het water en aan je rechterzijde het weiland met hier en daar wat huizen over boerderijen.

De route voerde ons via de Ronde Hoep Oost naar de Waver en vervolgens de Ronde Hoep West.
De organisatie had op de 7, 11 en 15 km een waterpost met op de 7 en 15 ook sponsen.
Ik moet zeggen dat dit wel erg lekker was, want de route is mij enigszins bekend en  kan je opbreken.
Toen we bij het 7 km punt waren hebben we het tempo iets opgevoerd, want we waren rustig vertrokken.
Toen we op de helft waren kon ik het niet laten om te zeggen, zie je die brug daar? Daar komen we vandaan!
En geloof mij dat is ook zo recht toe recht aan niet erg dichtbij.

Ik had vanaf waterpost een mijn doel bij gesteld.
Ik keek niet naar het eindpunt, die 17 km, maar naar de volgende waterpost.
En dat liep erg lekker, mede omdat ze redelijk dicht op elkaar zaten.
Ik had van waterpost 1 de spons bewaard, zodat ik deze bij de volgende post weer nat kon maken in een beker water.
Want rennen en drinken uit een bekertje gaat niet echt samen, maar water uit een spons knijpen daarin tegen werkt erg goed.

Wesley en ik hadden een lekker tempo te pakken en liepen dusdanig dat we niet werden ingehaald maar wel zo nu en dan andere inhaalde.
Een hele tijd zaten we vlakbij een andere loper die een lekker tempo liep.
Heel even liep ik naast hem, maar moest dit laten gaan omdat het tempo voor dat moment te hoog lag voor Wesley.
Dus we lieten hem gaan, lang konden we hem in het vizier houden en bleef het gaatje redelijk klein.
Toen we het 15 km punt waren gepasseerd gingen we hard op weg naar de bewoonde wereld.
Dit loopt toch altijd errug lekker en motiveert.

Ik kon het niet laten om net voor het 16 km punt te versnellen.
In deze versnelling haalde ik die ene loper ook weer bij.
Deze baalde flink, want hij had last van zijn milt en kon niet sneller.
Heb hem nog aangemoedigd en gezegd proberen aan te hangen, maar dit is hem niet gelukt.
Die laatste km ging in een mooie 4:08 en bracht mij na 1:20:15 over de eindstreep waar een medaille, drankje en krentenbol wachtte.
En door mijn Heinekenshirt was de foto ook lekker makkelijk zoeken:

Al met al is de Rondehoeploop een leuke en mooie loop.

Die, als het weer niet mee werkt, ook erg zwaar kan zijn.

Enige min puntje vind ik dat men alleen maar bruto tijden kent, maar goed daarvoor hebben we eigen tijd waarneming.

©Hardloopgek

Nescioloop

Vorig weekend was het de beurt aan de Nescioloop.
Een loop die door de plaatselijk AV in Amsterdam Oost word georganiseerd en je via Oost en de Nesciobrug door het Diemerpark leidt.
Geen grote loop, maar dat heeft ook zo zijn charmes.

De omgeving ken ik wel aardig, want het valt binnen het gebied waar ik werkzaam ben en ook weleens loop.
Het zou een loop worden gewoon voor de kilometers en wederom samen met Wesley.

De start was pas om 12:15 uur, maar wij waren al vroeg aanwezig.
Tijdens het wachten zagen we minder mooi en redelijk mooi weer voorbij komen.
Dit stemde me iets minder gelukkig, want ik had enkel korte mouwen bij me en een half lange tight.
Naast het wisselvallige weer stond er ook een stevig en fris windje.

Om 12:10 uur liepen we naar de start en zocht ik de luwte van de groep op om het niet al te koud te krijgen.
Het strijd plan was dat Wesley zou bepalen wat het tempo werd.
In het begin liep je redelijk in de groep en werd je tempo ook mede hierdoor bepaalt.
Na een kilometer of 2 was de groep verdeeld en kon je je eigen tempo lekker lopen.
Toen we de Nesciobrug voor de eerste keer hadden genomen nam ik het tempo enigszins over en liep dan ook voor Wesley.
Een loper uit Almere haalde we bij en gingen we overheen, mar deze haakte meteen aan.
Even later kwam hij naast me lopen en gaf aan eerst bang te zijn dat we hem zoek zouden lopen, maar dat hij bij kon houden en bood zelfs aan wat kopwerk te doen.
Wesley volgde nog netjes en we lagen op een mooi tempo.

Na het keer punt keek ik op mijn klokje en na een snelle rekensom zaten we ergens rond de 34 minuten.
Dit hield in dat een eindtijd van 1:15 uur haalbaar was.
Echter het keerpunt bracht ook een veranderende windrichting met zich mee.
Ik liep samen met de loper uit Almere voorop en Wesley moest iets los laten.
De loper uit Almere gaf dit aan, maar ik had het al gezien en wilde eerst aanzien of Wesley het gaatje zelf kon bijtrekken.
Toen bleek dat dit niet ging lukken heb ik me laten afzakken en heb ik Wesley opgehaald.

Vanaf dit punt Wesley een beetje moeten aanmoedigen / coachen om het tempo er lekker in te houden maar voornamelijk om geestelijk niet in een dip te raken.
Toen we de 10 kilometer passeerde en ik weer even een rekensom los liet op de huidige tijd en de starttijd dat een eindtijd van 1:10 een haalbare kaart was en wij hiervoor redelijk de ruimte hadden.
Dus tegen Wesley gezegd dat 1:15 nog haalbaar was maar dat het tempo niet verder in mocht zakken.

De overige kilometers tot aan de Nesciobrug verliepen met enig verval.
Bij de afdaling van de brug passeerde we het 12 kilometer punt, hier zaten we nog wel onder de 1:10 maar hadden wat ingeleverd.
Dus Wesley nog even bemoedigend aangesproken dat hij het niet cadeau kreeg.
Dit was kennelijk genoeg om te consolideren.

En uiteindelijk passeerde we de streep op 1:09:52 en 1:09:48 (eigen tijd) volgens de tijdmeting van de organisatie

49	Remco de Pruis	82	Lelystad	1:09:55
50	Wesley Fielemon	81	Lelystad	1:09:57

Met als kanttekening dat de tijd gaat lopen bij het startschot, dus geen bruto en netto tijden.

De Nescioloop is een loop die als training erg goed is om te doen, leuke afstand met een waterpost op de helft. Het is geen loop voor mensen die grote lopen gewend zijn.

En nu op weg naar de Rondehoeploop in Ouderkerk, 17 kilometers die ik in de auto al errug ver vind.
©Hardloopgek

Zandvoort #circuitrun 2012

Vandaag stond de circuitrun van Zandvoort op het programma.
Een loop die zich op het gebeid van parcours echt kan en doet onderscheiden van de vele andere lopen.
Ook een loop die ondanks dat dit de 5e editie was nog verbeter punten heeft.

Maar goed die punten komen gewoon terug in mijn verhaal.
Een dag die eigenlijk een familie uitje zou zijn werd een dag met alleen Wesley mijn hardloop maatje.
Alles en iedereen in huis is ziek geweest of was dit nog en ik bleef tot op heden gelukkig gespaard.

Al vroeg gingen we met de trein naar Zandvoort zodat we rustig aan konden doen en genieten van alles.
Al om 10:49 uur waren we in Zandvoort, dus eerst maar eens langs bij moeders die er met haar zussen was voor een weekendje.
Na een bakkie te hebben gedaan gingen we richting het circuit.

Voor mij alweer de 3e keer en voorlopig de laatste keer, voor Wesley de eerste keer Zandvoort.
Onderweg naar het circuit al kunnen aanschouwen dat het strand er goed bij lag en dit met de wetenschap dat het water zich nog verder terug zou trekken.
Op het circuit aangekomen even rond gekeken en nog even een collega en haar man tegen het lijf gelopen.

Een klein uurtje voor we van start mochten maar besloten ons om te kleden en de tassen in te leveren.
Hierna rustig richting de pitstraat en gewacht tot we het vak in mochten.
Zodra de deur open ging zijn we naar binnen gegaan en hebben we heerlijk in het zonnetje gewacht op het moment dat we mochten starten.

Om 13.15 uur was het zover, ons vak mocht van start.
Ik had besloten om te kijken of ik mijn tijd van het jaar ervoor 56.51 en toen voelde ik dat goed.
Na het startschot vertrokken en al bij de 1e km kon ik vaststellen dat ik, zoals elke keer, te hard was gestart want het klokje gaf 4 minuten rond aan........
Gaande weg de snelheid wat laten inzakken en rond de 4 km zaten we op de gewenste snelheid.
Het circuit verliep lekker, de eerste 2 km eigenlijk alleen de lopers om me heen van mijn eigen startvak.
Na deze kilometers haalden we de achterblijvers van het vak voor bij en werd het gaande weg wat drukker.
Ter hoogte van de 4 km draai je het circuit af en ga je op weg naar de hoofd uitgang.

Hier staat zo rond de 4,5 km de eerste verzorgingspost, welke al de jaren dat ik mee loop al te kort is.
Ondanks dat hij aan 2 kanten staat is hij te kort voor de hoeveelheid lopers er op af komen, deze zouden ze in mijn ogen echt moeten verlengen. Gelukkig lukte het me om hier een bekertje water te bemachtigen al moest ik ervoor wel bijna stilstaan.

Hierna door naar het strand, tempo zat goed en de gewone tijd op het circuit hielden we vast.
Op het strand was het genieten, er was een brede strook van perfect hard zand beschikbaar om de 2 km af te leggen.
Natuurlijk moest je eerst door het al omgeploegde mulle zand naar die strook komen, maar dat gaat altijd wel goed.
Op het strand stond een on officiële waterpost waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Ergens rond het 6 km punt stonden mijn tantes en mijn moeder om me aan te moedigen, altijd leuk want normaal heb ik mijn trouwe fans mee.
Het strand zit er met zo een perfecte strook zand zo op en dan komt HET!!!!!!

HET "ergste" stuk van het parcours.
Door het mulle zand naar DE klim om het strand af te komen.
Hier is het altijd een gevecht met de lopers die gaan wandelen en de bordjes kennelijk niet hebben gezien maar ook tegen die stijlen opgang.
Als je eenmaal boven bent moet ik altijd weer even acclimatiseren!
Weer even terug komen in het ritme, de ademhaling weer terug brengen naar normaal en dat zware gevoel uit de benen krijgen. Geef het 10 a 15 seconden en je bent er weer weet ik uit de voorgaande edities.

Even hierna ga je naar het 8 km punt met verzorgingspost 2, en je raad het al het zelfde probleem.
Hier is het mij dan ook niet gelukt om een beker water te pakken te krijgen, iets wat met het weertype van vandaag wel erg welkom was en eigenlijk ook nodig.
Van hieruit gaat het parcours richting het dorpshart waar het op de soms wat smallere stukken soms zoeken is naar ruimte om je tempo te behouden, want men wil graag allemaal de kortste route nemen.
Op zich niets mis mee, maar lopers die als een sloopkogel van links naar rechts schieten ben ik geen fan van.

Als je eenmaal het gezellige centrum door bent en arriveert bij het station heb je nog een kleine 2 km te gaan en kun je veel al lekker doorlopen.
Net voorbij het 11 km punt stond mijn moeder weer met haar zussen en hebben zij mij voor de laatste maal aangemoedigd.
Je gaat het circuit op via een andere opgang dan de hoofd ingang en hier moet je door een tunnel welke door het duin gaat. Dit is altijd even inhouden want deze is zo breed niet.
Maar goed dat hoort bij het parcours en is niet anders te doen.

Weer op het circuit aangekomen heb je nog een goede 500 meter te gaan, die laatste loodjes die soms wel de zwaarste zijn.
Want je ziet die finishboog, maar dichterbij komen doet deze nooit snel genoeg.
Maar uiteindelijk is hij toch daar en dan mag je het klokje stil zetten. Even een blik en dan zie je dat je een PR hebt mogen noteren.

Wat mijn tijd was:

Naam	Remco de Pruis
Woonplaats	Lelystad
Afstand	12 kilometer recreatie
Categorie	Mrecr
Totaal plaats	193 / 5591
Categorie plaats	187
Snelheid	13,564 km/uur
4 kilometer	17:12
8 kilometer	35:07
Netto tijd	53:05

Volgend jaar zijn we er hoogst waarschijnlijk niet bij, maar ik ga iet roepen dat ik er nooit meer zal lopen.
Want naast die kleine verbeter punten is dit een loop met een uniek parcours die niet snel zal worden evenaart.

©Hardloopgek

Almere Oostvaarders > Lelystad

Afgelopen zondag heb ik, omdat het me wel leuk leek vanaf station Almere Oostvaarders naar Lelystad gelopen.

Waarom, tja dat vroeg ik mij op een gegeven moment ook af, maar ik wilde zondags graag lopen.
Naast het feit dat ik wilde lopen moest ik ook werken en wilde ook 's avonds een keer thuis zijn.
Dus op zaterdag middels afstandmeten gekeken wat de afstand was.
Deze kwam op 26 nog wat uit....

26 kilometer! Is dat wel haalbaar dacht ik bij mezelf. Op zich zou ik na 21 kilometer al weer in de bewoonde wereld zijn en dus de hulplijnen in kunnen zetten.
Dus weet je wat we gaan het gewoon doen, dus extra eten mee naar het werk en de loop spullen.
Overdag dus wat extra gegeten en water gedronken en gevraagd of ik om 14:45 weg kon.
Dan zou ik om 15:30 uur op Almere Oostvaarders zijn en ergens 2 en half uur later thuis.

Onderweg naar het station het thuisfront laten weten dat ik het toch ging doen, wist ze natuurlijk allang, en aangegeven hoe laat ik van start zou gaan.
Zij vertelde toen dat ze me tegemoet zouden fietsen en dan met me mee terug fietste.
Ook van mijn loopmaatje kreeg ik een whatsapp of ik het nog ging doen.
Euh ja is wel de bedoeling.... Dan kwam hij me waarschijnlijk wel tegemoet fietsen.
Hartstikke leuk, aangegeven dat het thuis front dit ook ging doen kon hij een keus maken of hij het wel zinvol vond.

Voor vertrek op het werk alvast loopkleding aangetrokken en op naar de trein.
In de trein de gewone broek uitgedaan en in de tas gestopt.
Beneden aangekomen hup rennen, niet te snel want we moeten even, beoogd tempo van 10 a 10,5 km per uur.
Oei dat is toch wel even anders zo die tas, ooit een keer eerder gedaan maar dat was maar 8 km en toen zat er enkel kleding in en geen water.
Na de eerste 2 kilometer redelijk gewend aan de tas, moest ook wel want  kon hem moeilijk achter laten.\
Het eerste stuk ging door / langs de Oostvaardersplassen en het Kotterbos.
Hier in de eerste 8 kilometer mogen genieten van het weer, de natuur en de grazers zoals herten die er zijn.

Net voorbij het 8 kilometerpunt komt er iemand mij tegemoet fietsen op een gewone fiets, je ziet er wel veel toerfietsers, dit bleek mijn hardloopmaatje te zijn met zijn kleine man.
Hij had water meegenomen en een appel, alleen die had de kleine man al toe geëigend.
Dit sloeg ik af, had tenslotte water, aqaurius en een banaan bij me.
Ook bood hij aan om me tas te nemen, maar ook dat wilde ik niet want stel je voor dat ik ooit weer op zo een idee kom dan moet ik hem toch ook zelf dragen.

Net na het 9 km punt

Op het punt waar wij elkaar tegen kwamen ging de route op een mooi stuk langs de Oostvaarders en de vaart, iets wat met het zonnetje erbij genieten is.
Op de 9 km besloten even te stoppen om er wat vocht uit te gooien en aan de bovenzijde weer wat vocht in te gooien.
Ik vervolgde hierna mijn weg onder begeleiding richting de Knardijk.
Eerlijk gezegd had ik voor dit punt ook de andere wel al verwacht, maar dat was niet zo.
Nog wel even op de foto gezet, moest wel lachen van Wesley dus dat doen we dan ook.

Hier vonden we het nog leuk

Net over de knardijk kwamen we dan de andere tegen.
Eigenlijk een hele mooie timing, want Wesley had een belletje gekregen van het thuisfront dat ze weer terug waren, dus hij ging mij weer verlaten en reed rechtdoor waar ik rechtsaf ging om mijn route door het bos te vervolgen.
Het volgende obstakel dat we tegen zouden komen was een brug over het water, een die in mijn gedachten toch vele malen dichterbij was dan dat hij in werkelijkheid was.
Al lopend vroeg mijn oudste "papa wanneer ga je beginnen?". Van je kinderen moet je het hebben he.
Rond de 14 kilometer weer even gestopt om wat water te drinken en een halve banaan te nuttigen.
Niet heel ver daarna kwam dan die brug.

Na deze brug kwam het meest saaie stuk, een recht stuk langs een akker en het water met in de verte de eerste bebouwing van Lelystad.
Vanaf hier kreeg ik het steeds zwaarder, de benen werden wat zwaarder en ik vroeg mij af waarom dit me eigenlijk zo een goed idee leek.
Maar goed niet zeuren en doorgaan, richting de bewoonde wereld.
De buurvrouw die gezellig met vrouw lief mee was gefietst, vroeg ergens rond dit punt of ik het nog eens ging doen.
Een vraag waar ik op dat moment echt niet over na wilde denken, eerst maar eens thuis komen.

Des te verder we kwamen des te zwaarder de beentjes werden en des te moeilijker ik het mentaal kreeg.
Ik zocht dan ook elke keer nieuwe doelen uit om naartoe te werken.
Eenmaal de 21 kilometer gepasseerd was ik er wel een beetje klaar mee.
Alles voelde zwaar, de tas was een last en het tempo was voor mijn gevoel verdwenen.
Uit het niets maakte mijn meefietsers de opmerking dat ze het knap vonden dat ik het tempo zo stabiel wist te houden.
Dit gaf een kort gevoel van voldoening, maar dan ook heel kort.

Maar goed we zijn nu toch onderweg dus opgeven zou zonde zijn.
Ja de benen voelde zwaar, maar ik had geen pijntjes die duiden op iets anders.
En zware benen is toch geen reden om te stoppen, zolang je de voetjes nog van de vloer krijgt.
Verder voelde ik mij, naast het feit dat ik het gehad had goed.
Ik was niet draaierig of iets wat kon duiden op zwaar vocht te kort of iets.
Wel had ik minder gedronken dan ik wilden, maar nu nog stopen voor water zou betekenen dat ik helemaal niet meer vooruit zou komen.

In het zicht van de haven aangegeven dat ik het wel fijn zou vinden als ik thuis direct door kon "renen"naar binnen .
Omdat ik er zo doorheen zat wilde ze me eigenlijk niet alleen laten, maar ja wat kon er nu nog gebeuren.
Onder de opbeurende woorden "als ik er over 5 minuten nog niet ben lig ik waarschijnlijk hier ergens" fietste ze toch maar vooruit.
Thuis aangekomen door naar binnen en plof op een stoel.
De rest van de banaan naar binnen gewerkt, aqaurius opgedronken en vervolgens verder aan mijn bidon.
We hadden het gedaan!
Gaan we het nog eens doen? Op dat moment zou ik denk ik eerder NEE zeggen dan ja of misschien, maar nu! Waarschijnlijk wel!

Vervolgens onder de douche gegaan en hierna nog even de honden uitgelaten om toch even in beweging te blijven. Echte spierpijn was gelukkig geen sprake van. Kon zelfs vaststellen dat de benen minder pijnlijk waren dan de schouders (van de tas).

De route die we uiteindelijk hebben afgelegd was 26.6 kilometer in 2:39:17.

Bron: http://www.looptijden.nl/mijn/tijden/details/550437 

'S avonds kreeg ik middels Facebook de uitnodiging van Running Martin om aankomende zondag een 30 kilometer loopje met hem te doen. Deze moest ik (vond ik op dat moment echt niet erg) bedanken maar ook dan mogen we werken. Maar de kans is groot dat ik het aanbod een keer aanneem.
Vervolgens heb ik heerlijk op de ban onder het genot van een biertje de herhaling van de CPC loop gekeken.

©Hardloopgek

Mijn ATAG Achtkastelenloop (21.1 km)

Vandaag, 4 maart 2012 was het zover.
Mijn eerste halve marathon en dan wel die van Vorden, want die zou lopen overeen vlak parcours (leek me wel zo slim voor de eerste keer).
'S morgens vroeg op om op mijn gemak wakker te worden en de benodigde spullen bij elkaar te pakken, ook nog even weeronline checken wat het weer ongeveer zou doen.
Waar? Want veranderen kun je t toch niet en bij twijfel sleep ik altijd extra kleding mee.

Gezellig met de hele familie gingen we onderweg naar Vorden om daar om 10.45 a 11.00 uur te arriveren.
Daar aangekomen op navigatie braaf de bordjes parkeren gevolgd welke door de organisatie geplaatst waren.
Echter verwezen deze je een wijk in en vanaf daar mocht je het uitzoeken.
Auto dus maar ergens neer geprakt en hup alle spullen eruit en richting de sporthal om andere leden van RunningPlus te ontmoeten /zien en mijn startnummer te scoren.

Na het omkleden nog wat gegeten, althans een hele sultana en nog even overtollige ballast er uit gegooid.

Van hieruit kon ik meteen doorlopen naar de start.
Dit was gewoon voor de deur van de sporthal, dus dat was lekker makkelijk.

De start vond iets later plaats dan gepland omdat men wachten tot de trein was gepasseerd, zodat wij vrije doorgang hadden.

Enkele minuten later klonk dan toch het start schot.
Was ik er klaar voor? Ja denk het wel....
Wel spannend, want de vorige keer liep ik samen met Wesley (in Apeldoorn) en dit zorgt toch dat je geestelijk meer afgeleid word en dus de kilometers mogelijk makkelijker voorbij gaan.
Voor de tijd was het niet te doen, want uitlopen was het doel.
Alles onder de 1:45 zou bevredigend zijn, wel stiekum even gekeken en berekend dat als het goed voelt een tijd tussen de 1.35 en 1.40 haalbaar moet zijn.
Weg waren we, ik mocht niet te hard starten dat was het plan.

Dus besloten dat kilometer tijden van 4.40 een maximale tijd mocht zijn in het begin.
Als dit lukte zou ik die vasthouden tot de 11 kilometer en dan eventueel "proberen" te versnellen naar 4:30 minuten per kilometer.
Dan zou ik dus lopen op een tempo met een eindtijd tussen de 1.35 en de 1.40, dus iets langzamer mocht ook nog.

Mijn supporters stonden enkel honderden meters na de start, dus ja dan moet je even zwaaien.
De eerste twee kilometers gingen qua tijd goed, ik zat netjes aan de beoogde tijden en het voelde op zich goed.
Alleen had ik wat last van mijn linker enkel, die werkte niet helemaal mee.
Of dit nu kwam dat ik te veel bezig was met het tempo, wat ik denk, wie zal het zeggen.

Net voor de twee kilometer was het gevoel in de enkel weg en konden we vrij lopen.
Ik had een andere loper gevonden die het zelfde tempo liep, dus besloot daar bij te blijven en dan zag ik op het 11 kilometer punt wel wat deze loper zou doen, want hier sloegen de halve marathon lopers af en liepen de 30km lopers rechtdoor.

Maar goed zover kwam het niet.
Ik had met mijn eigenwijze kop natuurlijk al eerder, ergens na de 8 kilometer ben ik iets sneller gaan lopen.
Het was niet onwijs veel, ik liep op dat moment 4.35 minuten per kilometer i.p.v 4.40.
Het voelde goed en de kilometers had ik nog niet eens zo door, want daar keek ik niet naar.
Het enige wat mij  boeide was mijn kilometer tijd, want zo wist ik hoe ik ervoor stond maar nog belangrijker als ik klaar was had ik een idee van hoe en wat.
Het parcours voerde ons over een deel van de acht kastelen route en het leuke was dan ook dat er borden langs de weg stonden waarop stond welk kasteel het betrof, wel lagen die vaak verscholen achter een rij bomen.

Na het 11 kilometer punt zouden we het tempo opschroeven als het goed voelde en dat deed het.
Dus we konden wat gaatjes dicht gaan lopen en zo hopen van de ene loper naar de andere loper.
Dit ging de eerste twee kilometer gemakkelijk, maar daarna was het gat wat groter en lag hun tempo ook wat hoger dan die andere die ik al achter me had gelaten.
Als er iets mentaal zwaar kan zijn is het wel als "eenzame" loper tussen 2 groepen lopers in te zitten.

In mijn gang naar het andere groep toe kwamen we een spoorwegovergang tegen.
Ik dacht nog zo: LAAT DIE BOMEN NIET NAAR BENEDEN GAAN..................
Je raad het al, dat gebeurde niet, maar ik was er nog geen 20 seconden overheen en ja hoor dingingdingding.

Wat was ik blij dat ik er al voorbij was.
Langzaam aan kon ik het gat iets dicht lopen en onderwijl hadden zij ook al lopers ingehaald.
Ik kon dus weer ergens naar toe lopen.
Op een gegeven moment ging het parcours weer over zandpaden, wel enigszins verhard, maar niet geheel gelijk.
Hier begon ik toch wel te merken dat het geestelijk iets zwaarder werd, maar ook de ondergrond tijd vroeg.
Ik moest hier op twee kilometer toch 12 seconden in totaal inleveren.

Tegen de 18 kilometer liepen we weer over asfalt, maar was ik er een klein beetje klaar mee, even een dip.
Dus vastbijten in de loper die op dat moment achter mij was komen lopen en de loper die wij bij aan het halen waren.
Het dipje was gelukkig van korte duur en het liep weer voor mijn gevoel, qua tijd liep het gewoon maar toch.
De twee lopers gelaten voor wat ze zijn en een klein gaatje geslagen en nog enkele andere loper ingehaald.

De man voorop moesten we nog inhalen, de twee naast me had ik eerder
achter me gelaten en kwamen terug,  de achterste man was gene die liep.

Een kleine kilometer voor de eindstreep haalde ik er een bij die al even liep, dus geroepen "kom op man nog een kilometer".
Hij had het gehad, maar ging toch mee in mijn kielzog, en dat vind ik echt wel netjes met het tempo wat ik liep.

Op het laatste rechte stuk werden we bijgehaald door o.a. de twee lopers die ik even daarvoor achter me had gelaten.

Vanaf hier was het nog een kleine 250 meter en wat was ik blij dat ik die erop had zitten.
Na de finish even uitgepuft bij een hek en wat water naar binnen gewerkt en even een blik geworpen op mijn zelf gemeten tijd, dit was 1.37.03 (uiteindelijk 1 seconden meer dan mijn officiële tijd).

Na het omkleden nog de laatste lopers van RunningPlus binnen gehaald en vervolgens naar huis.

Ik kan niet anders zeggen dat ik erg tevreden ben met mijn tijd.
Of ik het nog een keer doe? Kan wel nee zeggen, maar ik had me al ingeschreven voor mijn 2e halve in juni.
Wat heb ik geleerd? Om de volgende keer, als het lukt, iets langer mijn lagere tempo vast te houden.



©Hardloopgek