Zandvoort #circuitrun 2012

Vandaag stond de circuitrun van Zandvoort op het programma.
Een loop die zich op het gebeid van parcours echt kan en doet onderscheiden van de vele andere lopen.
Ook een loop die ondanks dat dit de 5e editie was nog verbeter punten heeft.

Maar goed die punten komen gewoon terug in mijn verhaal.
Een dag die eigenlijk een familie uitje zou zijn werd een dag met alleen Wesley mijn hardloop maatje.
Alles en iedereen in huis is ziek geweest of was dit nog en ik bleef tot op heden gelukkig gespaard.

Al vroeg gingen we met de trein naar Zandvoort zodat we rustig aan konden doen en genieten van alles.
Al om 10:49 uur waren we in Zandvoort, dus eerst maar eens langs bij moeders die er met haar zussen was voor een weekendje.
Na een bakkie te hebben gedaan gingen we richting het circuit.

Voor mij alweer de 3e keer en voorlopig de laatste keer, voor Wesley de eerste keer Zandvoort.
Onderweg naar het circuit al kunnen aanschouwen dat het strand er goed bij lag en dit met de wetenschap dat het water zich nog verder terug zou trekken.
Op het circuit aangekomen even rond gekeken en nog even een collega en haar man tegen het lijf gelopen.

Een klein uurtje voor we van start mochten maar besloten ons om te kleden en de tassen in te leveren.
Hierna rustig richting de pitstraat en gewacht tot we het vak in mochten.
Zodra de deur open ging zijn we naar binnen gegaan en hebben we heerlijk in het zonnetje gewacht op het moment dat we mochten starten.

Om 13.15 uur was het zover, ons vak mocht van start.
Ik had besloten om te kijken of ik mijn tijd van het jaar ervoor 56.51 en toen voelde ik dat goed.
Na het startschot vertrokken en al bij de 1e km kon ik vaststellen dat ik, zoals elke keer, te hard was gestart want het klokje gaf 4 minuten rond aan........
Gaande weg de snelheid wat laten inzakken en rond de 4 km zaten we op de gewenste snelheid.
Het circuit verliep lekker, de eerste 2 km eigenlijk alleen de lopers om me heen van mijn eigen startvak.
Na deze kilometers haalden we de achterblijvers van het vak voor bij en werd het gaande weg wat drukker.
Ter hoogte van de 4 km draai je het circuit af en ga je op weg naar de hoofd uitgang.

Hier staat zo rond de 4,5 km de eerste verzorgingspost, welke al de jaren dat ik mee loop al te kort is.
Ondanks dat hij aan 2 kanten staat is hij te kort voor de hoeveelheid lopers er op af komen, deze zouden ze in mijn ogen echt moeten verlengen. Gelukkig lukte het me om hier een bekertje water te bemachtigen al moest ik ervoor wel bijna stilstaan.

Hierna door naar het strand, tempo zat goed en de gewone tijd op het circuit hielden we vast.
Op het strand was het genieten, er was een brede strook van perfect hard zand beschikbaar om de 2 km af te leggen.
Natuurlijk moest je eerst door het al omgeploegde mulle zand naar die strook komen, maar dat gaat altijd wel goed.
Op het strand stond een on officiële waterpost waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Ergens rond het 6 km punt stonden mijn tantes en mijn moeder om me aan te moedigen, altijd leuk want normaal heb ik mijn trouwe fans mee.
Het strand zit er met zo een perfecte strook zand zo op en dan komt HET!!!!!!

HET "ergste" stuk van het parcours.
Door het mulle zand naar DE klim om het strand af te komen.
Hier is het altijd een gevecht met de lopers die gaan wandelen en de bordjes kennelijk niet hebben gezien maar ook tegen die stijlen opgang.
Als je eenmaal boven bent moet ik altijd weer even acclimatiseren!
Weer even terug komen in het ritme, de ademhaling weer terug brengen naar normaal en dat zware gevoel uit de benen krijgen. Geef het 10 a 15 seconden en je bent er weer weet ik uit de voorgaande edities.

Even hierna ga je naar het 8 km punt met verzorgingspost 2, en je raad het al het zelfde probleem.
Hier is het mij dan ook niet gelukt om een beker water te pakken te krijgen, iets wat met het weertype van vandaag wel erg welkom was en eigenlijk ook nodig.
Van hieruit gaat het parcours richting het dorpshart waar het op de soms wat smallere stukken soms zoeken is naar ruimte om je tempo te behouden, want men wil graag allemaal de kortste route nemen.
Op zich niets mis mee, maar lopers die als een sloopkogel van links naar rechts schieten ben ik geen fan van.

Als je eenmaal het gezellige centrum door bent en arriveert bij het station heb je nog een kleine 2 km te gaan en kun je veel al lekker doorlopen.
Net voorbij het 11 km punt stond mijn moeder weer met haar zussen en hebben zij mij voor de laatste maal aangemoedigd.
Je gaat het circuit op via een andere opgang dan de hoofd ingang en hier moet je door een tunnel welke door het duin gaat. Dit is altijd even inhouden want deze is zo breed niet.
Maar goed dat hoort bij het parcours en is niet anders te doen.

Weer op het circuit aangekomen heb je nog een goede 500 meter te gaan, die laatste loodjes die soms wel de zwaarste zijn.
Want je ziet die finishboog, maar dichterbij komen doet deze nooit snel genoeg.
Maar uiteindelijk is hij toch daar en dan mag je het klokje stil zetten. Even een blik en dan zie je dat je een PR hebt mogen noteren.

Wat mijn tijd was:

Naam	Remco de Pruis
Woonplaats	Lelystad
Afstand	12 kilometer recreatie
Categorie	Mrecr
Totaal plaats	193 / 5591
Categorie plaats	187
Snelheid	13,564 km/uur
4 kilometer	17:12
8 kilometer	35:07
Netto tijd	53:05

Volgend jaar zijn we er hoogst waarschijnlijk niet bij, maar ik ga iet roepen dat ik er nooit meer zal lopen.
Want naast die kleine verbeter punten is dit een loop met een uniek parcours die niet snel zal worden evenaart.

©Hardloopgek

Almere Oostvaarders > Lelystad

Afgelopen zondag heb ik, omdat het me wel leuk leek vanaf station Almere Oostvaarders naar Lelystad gelopen.

Waarom, tja dat vroeg ik mij op een gegeven moment ook af, maar ik wilde zondags graag lopen.
Naast het feit dat ik wilde lopen moest ik ook werken en wilde ook 's avonds een keer thuis zijn.
Dus op zaterdag middels afstandmeten gekeken wat de afstand was.
Deze kwam op 26 nog wat uit....

26 kilometer! Is dat wel haalbaar dacht ik bij mezelf. Op zich zou ik na 21 kilometer al weer in de bewoonde wereld zijn en dus de hulplijnen in kunnen zetten.
Dus weet je wat we gaan het gewoon doen, dus extra eten mee naar het werk en de loop spullen.
Overdag dus wat extra gegeten en water gedronken en gevraagd of ik om 14:45 weg kon.
Dan zou ik om 15:30 uur op Almere Oostvaarders zijn en ergens 2 en half uur later thuis.

Onderweg naar het station het thuisfront laten weten dat ik het toch ging doen, wist ze natuurlijk allang, en aangegeven hoe laat ik van start zou gaan.
Zij vertelde toen dat ze me tegemoet zouden fietsen en dan met me mee terug fietste.
Ook van mijn loopmaatje kreeg ik een whatsapp of ik het nog ging doen.
Euh ja is wel de bedoeling.... Dan kwam hij me waarschijnlijk wel tegemoet fietsen.
Hartstikke leuk, aangegeven dat het thuis front dit ook ging doen kon hij een keus maken of hij het wel zinvol vond.

Voor vertrek op het werk alvast loopkleding aangetrokken en op naar de trein.
In de trein de gewone broek uitgedaan en in de tas gestopt.
Beneden aangekomen hup rennen, niet te snel want we moeten even, beoogd tempo van 10 a 10,5 km per uur.
Oei dat is toch wel even anders zo die tas, ooit een keer eerder gedaan maar dat was maar 8 km en toen zat er enkel kleding in en geen water.
Na de eerste 2 kilometer redelijk gewend aan de tas, moest ook wel want  kon hem moeilijk achter laten.\
Het eerste stuk ging door / langs de Oostvaardersplassen en het Kotterbos.
Hier in de eerste 8 kilometer mogen genieten van het weer, de natuur en de grazers zoals herten die er zijn.

Net voorbij het 8 kilometerpunt komt er iemand mij tegemoet fietsen op een gewone fiets, je ziet er wel veel toerfietsers, dit bleek mijn hardloopmaatje te zijn met zijn kleine man.
Hij had water meegenomen en een appel, alleen die had de kleine man al toe geëigend.
Dit sloeg ik af, had tenslotte water, aqaurius en een banaan bij me.
Ook bood hij aan om me tas te nemen, maar ook dat wilde ik niet want stel je voor dat ik ooit weer op zo een idee kom dan moet ik hem toch ook zelf dragen.

Net na het 9 km punt

Op het punt waar wij elkaar tegen kwamen ging de route op een mooi stuk langs de Oostvaarders en de vaart, iets wat met het zonnetje erbij genieten is.
Op de 9 km besloten even te stoppen om er wat vocht uit te gooien en aan de bovenzijde weer wat vocht in te gooien.
Ik vervolgde hierna mijn weg onder begeleiding richting de Knardijk.
Eerlijk gezegd had ik voor dit punt ook de andere wel al verwacht, maar dat was niet zo.
Nog wel even op de foto gezet, moest wel lachen van Wesley dus dat doen we dan ook.

Hier vonden we het nog leuk

Net over de knardijk kwamen we dan de andere tegen.
Eigenlijk een hele mooie timing, want Wesley had een belletje gekregen van het thuisfront dat ze weer terug waren, dus hij ging mij weer verlaten en reed rechtdoor waar ik rechtsaf ging om mijn route door het bos te vervolgen.
Het volgende obstakel dat we tegen zouden komen was een brug over het water, een die in mijn gedachten toch vele malen dichterbij was dan dat hij in werkelijkheid was.
Al lopend vroeg mijn oudste "papa wanneer ga je beginnen?". Van je kinderen moet je het hebben he.
Rond de 14 kilometer weer even gestopt om wat water te drinken en een halve banaan te nuttigen.
Niet heel ver daarna kwam dan die brug.

Na deze brug kwam het meest saaie stuk, een recht stuk langs een akker en het water met in de verte de eerste bebouwing van Lelystad.
Vanaf hier kreeg ik het steeds zwaarder, de benen werden wat zwaarder en ik vroeg mij af waarom dit me eigenlijk zo een goed idee leek.
Maar goed niet zeuren en doorgaan, richting de bewoonde wereld.
De buurvrouw die gezellig met vrouw lief mee was gefietst, vroeg ergens rond dit punt of ik het nog eens ging doen.
Een vraag waar ik op dat moment echt niet over na wilde denken, eerst maar eens thuis komen.

Des te verder we kwamen des te zwaarder de beentjes werden en des te moeilijker ik het mentaal kreeg.
Ik zocht dan ook elke keer nieuwe doelen uit om naartoe te werken.
Eenmaal de 21 kilometer gepasseerd was ik er wel een beetje klaar mee.
Alles voelde zwaar, de tas was een last en het tempo was voor mijn gevoel verdwenen.
Uit het niets maakte mijn meefietsers de opmerking dat ze het knap vonden dat ik het tempo zo stabiel wist te houden.
Dit gaf een kort gevoel van voldoening, maar dan ook heel kort.

Maar goed we zijn nu toch onderweg dus opgeven zou zonde zijn.
Ja de benen voelde zwaar, maar ik had geen pijntjes die duiden op iets anders.
En zware benen is toch geen reden om te stoppen, zolang je de voetjes nog van de vloer krijgt.
Verder voelde ik mij, naast het feit dat ik het gehad had goed.
Ik was niet draaierig of iets wat kon duiden op zwaar vocht te kort of iets.
Wel had ik minder gedronken dan ik wilden, maar nu nog stopen voor water zou betekenen dat ik helemaal niet meer vooruit zou komen.

In het zicht van de haven aangegeven dat ik het wel fijn zou vinden als ik thuis direct door kon "renen"naar binnen .
Omdat ik er zo doorheen zat wilde ze me eigenlijk niet alleen laten, maar ja wat kon er nu nog gebeuren.
Onder de opbeurende woorden "als ik er over 5 minuten nog niet ben lig ik waarschijnlijk hier ergens" fietste ze toch maar vooruit.
Thuis aangekomen door naar binnen en plof op een stoel.
De rest van de banaan naar binnen gewerkt, aqaurius opgedronken en vervolgens verder aan mijn bidon.
We hadden het gedaan!
Gaan we het nog eens doen? Op dat moment zou ik denk ik eerder NEE zeggen dan ja of misschien, maar nu! Waarschijnlijk wel!

Vervolgens onder de douche gegaan en hierna nog even de honden uitgelaten om toch even in beweging te blijven. Echte spierpijn was gelukkig geen sprake van. Kon zelfs vaststellen dat de benen minder pijnlijk waren dan de schouders (van de tas).

De route die we uiteindelijk hebben afgelegd was 26.6 kilometer in 2:39:17.

Bron: http://www.looptijden.nl/mijn/tijden/details/550437 

'S avonds kreeg ik middels Facebook de uitnodiging van Running Martin om aankomende zondag een 30 kilometer loopje met hem te doen. Deze moest ik (vond ik op dat moment echt niet erg) bedanken maar ook dan mogen we werken. Maar de kans is groot dat ik het aanbod een keer aanneem.
Vervolgens heb ik heerlijk op de ban onder het genot van een biertje de herhaling van de CPC loop gekeken.

©Hardloopgek

Mijn ATAG Achtkastelenloop (21.1 km)

Vandaag, 4 maart 2012 was het zover.
Mijn eerste halve marathon en dan wel die van Vorden, want die zou lopen overeen vlak parcours (leek me wel zo slim voor de eerste keer).
'S morgens vroeg op om op mijn gemak wakker te worden en de benodigde spullen bij elkaar te pakken, ook nog even weeronline checken wat het weer ongeveer zou doen.
Waar? Want veranderen kun je t toch niet en bij twijfel sleep ik altijd extra kleding mee.

Gezellig met de hele familie gingen we onderweg naar Vorden om daar om 10.45 a 11.00 uur te arriveren.
Daar aangekomen op navigatie braaf de bordjes parkeren gevolgd welke door de organisatie geplaatst waren.
Echter verwezen deze je een wijk in en vanaf daar mocht je het uitzoeken.
Auto dus maar ergens neer geprakt en hup alle spullen eruit en richting de sporthal om andere leden van RunningPlus te ontmoeten /zien en mijn startnummer te scoren.

Na het omkleden nog wat gegeten, althans een hele sultana en nog even overtollige ballast er uit gegooid.

Van hieruit kon ik meteen doorlopen naar de start.
Dit was gewoon voor de deur van de sporthal, dus dat was lekker makkelijk.

De start vond iets later plaats dan gepland omdat men wachten tot de trein was gepasseerd, zodat wij vrije doorgang hadden.

Enkele minuten later klonk dan toch het start schot.
Was ik er klaar voor? Ja denk het wel....
Wel spannend, want de vorige keer liep ik samen met Wesley (in Apeldoorn) en dit zorgt toch dat je geestelijk meer afgeleid word en dus de kilometers mogelijk makkelijker voorbij gaan.
Voor de tijd was het niet te doen, want uitlopen was het doel.
Alles onder de 1:45 zou bevredigend zijn, wel stiekum even gekeken en berekend dat als het goed voelt een tijd tussen de 1.35 en 1.40 haalbaar moet zijn.
Weg waren we, ik mocht niet te hard starten dat was het plan.

Dus besloten dat kilometer tijden van 4.40 een maximale tijd mocht zijn in het begin.
Als dit lukte zou ik die vasthouden tot de 11 kilometer en dan eventueel "proberen" te versnellen naar 4:30 minuten per kilometer.
Dan zou ik dus lopen op een tempo met een eindtijd tussen de 1.35 en de 1.40, dus iets langzamer mocht ook nog.

Mijn supporters stonden enkel honderden meters na de start, dus ja dan moet je even zwaaien.
De eerste twee kilometers gingen qua tijd goed, ik zat netjes aan de beoogde tijden en het voelde op zich goed.
Alleen had ik wat last van mijn linker enkel, die werkte niet helemaal mee.
Of dit nu kwam dat ik te veel bezig was met het tempo, wat ik denk, wie zal het zeggen.

Net voor de twee kilometer was het gevoel in de enkel weg en konden we vrij lopen.
Ik had een andere loper gevonden die het zelfde tempo liep, dus besloot daar bij te blijven en dan zag ik op het 11 kilometer punt wel wat deze loper zou doen, want hier sloegen de halve marathon lopers af en liepen de 30km lopers rechtdoor.

Maar goed zover kwam het niet.
Ik had met mijn eigenwijze kop natuurlijk al eerder, ergens na de 8 kilometer ben ik iets sneller gaan lopen.
Het was niet onwijs veel, ik liep op dat moment 4.35 minuten per kilometer i.p.v 4.40.
Het voelde goed en de kilometers had ik nog niet eens zo door, want daar keek ik niet naar.
Het enige wat mij  boeide was mijn kilometer tijd, want zo wist ik hoe ik ervoor stond maar nog belangrijker als ik klaar was had ik een idee van hoe en wat.
Het parcours voerde ons over een deel van de acht kastelen route en het leuke was dan ook dat er borden langs de weg stonden waarop stond welk kasteel het betrof, wel lagen die vaak verscholen achter een rij bomen.

Na het 11 kilometer punt zouden we het tempo opschroeven als het goed voelde en dat deed het.
Dus we konden wat gaatjes dicht gaan lopen en zo hopen van de ene loper naar de andere loper.
Dit ging de eerste twee kilometer gemakkelijk, maar daarna was het gat wat groter en lag hun tempo ook wat hoger dan die andere die ik al achter me had gelaten.
Als er iets mentaal zwaar kan zijn is het wel als "eenzame" loper tussen 2 groepen lopers in te zitten.

In mijn gang naar het andere groep toe kwamen we een spoorwegovergang tegen.
Ik dacht nog zo: LAAT DIE BOMEN NIET NAAR BENEDEN GAAN..................
Je raad het al, dat gebeurde niet, maar ik was er nog geen 20 seconden overheen en ja hoor dingingdingding.

Wat was ik blij dat ik er al voorbij was.
Langzaam aan kon ik het gat iets dicht lopen en onderwijl hadden zij ook al lopers ingehaald.
Ik kon dus weer ergens naar toe lopen.
Op een gegeven moment ging het parcours weer over zandpaden, wel enigszins verhard, maar niet geheel gelijk.
Hier begon ik toch wel te merken dat het geestelijk iets zwaarder werd, maar ook de ondergrond tijd vroeg.
Ik moest hier op twee kilometer toch 12 seconden in totaal inleveren.

Tegen de 18 kilometer liepen we weer over asfalt, maar was ik er een klein beetje klaar mee, even een dip.
Dus vastbijten in de loper die op dat moment achter mij was komen lopen en de loper die wij bij aan het halen waren.
Het dipje was gelukkig van korte duur en het liep weer voor mijn gevoel, qua tijd liep het gewoon maar toch.
De twee lopers gelaten voor wat ze zijn en een klein gaatje geslagen en nog enkele andere loper ingehaald.

De man voorop moesten we nog inhalen, de twee naast me had ik eerder
achter me gelaten en kwamen terug,  de achterste man was gene die liep.

Een kleine kilometer voor de eindstreep haalde ik er een bij die al even liep, dus geroepen "kom op man nog een kilometer".
Hij had het gehad, maar ging toch mee in mijn kielzog, en dat vind ik echt wel netjes met het tempo wat ik liep.

Op het laatste rechte stuk werden we bijgehaald door o.a. de twee lopers die ik even daarvoor achter me had gelaten.

Vanaf hier was het nog een kleine 250 meter en wat was ik blij dat ik die erop had zitten.
Na de finish even uitgepuft bij een hek en wat water naar binnen gewerkt en even een blik geworpen op mijn zelf gemeten tijd, dit was 1.37.03 (uiteindelijk 1 seconden meer dan mijn officiële tijd).

Na het omkleden nog de laatste lopers van RunningPlus binnen gehaald en vervolgens naar huis.

Ik kan niet anders zeggen dat ik erg tevreden ben met mijn tijd.
Of ik het nog een keer doe? Kan wel nee zeggen, maar ik had me al ingeschreven voor mijn 2e halve in juni.
Wat heb ik geleerd? Om de volgende keer, als het lukt, iets langer mijn lagere tempo vast te houden.



©Hardloopgek

Midwintermarathon 2012

5 februari was de midwintermarathon en dit jaar zou ik er de mini marathon lopen (18.5 km) in aanloop naar mijn eerste halve marathon in maart.

Toen ik mij inschreef had ik eigenlijk het idee dat de winter een beetje gelijk zou zijn aan die van 2010 / 2011.
Dit zou inhouden dat je in Apeldoorn met een temperatuurtje van 6 a 8 graden aan de start verscheen.
Maar dit bleek bij lange na niet, hoewel die temperatuur van 6 a 8 graden hebben we wel gehaald maar dna met een dikke vette MIN ervoor.

Goed, dit mag de pret niet drukken.
In aanloop ernaartoe nog twee dagen gelopen om te testen wat we aan zouden doen, dus dit zat goed en behoefte geen twijfel meer.
Op zondag ochtend lekker bijtijds op om onder het genot van een bakkie koffie wakker te worden en de site nog een keer te bekijken of er wijzigingen waren.
Dit bleek allemaal niet het geval.
Omdat ik graag op tijd ben en met deze weersomstandigheden niet precies weet wat te verwachten op de weg vertrokken we, Wesley en ik, om 08:30 uur.
Dit resulteerde erin dat we vroeg in Apeldoorn waren en dus alle tijd hadden.
Omdat ik via de hoofdsponsor was inschreven mocht ik bij het hoofdkantoor van hun parkeren en was er in het Orpheus theater een apart deel voor genodigde ingericht waar je van alle gemakken was voorzien.
Omdat we dus op tijd waren zijn we vanaf daar gaan lopen naar het start gebied en ook hier arriveerde we als een van de eerste.

Dus rustig aan bakkie koffie doen, broodje eten en sportdrankje nuttigen.
Een uur voor de start eens rustig omkleden om zo een kleine 25 minuten voor de start rustig aan die kant op hobbelen.
Ik had mij oorspronkelijk ingeschreven met een eindtijd van 1.30 uur, maar dit was met een ander weertype in gedachte. Al voor deze dag had ik besloten mijn tijd te laten varen en de kilometers puur als training te zien.
Wesley had zich met een veel ruimere tijd ingeschreven maar hoopte een tijd ergens rond de 1.40 / 1.45 neer te kunnen zetten.
Omdat we redelijk vroeg bij het startvak waren is hij mee naar binnen gegaan, had eigenlijk startvak C, en was het idee geboren dat ik zou proberen te hazen.
Doel: rond de 1.40!

Dit maakte meteen dat ik nieuwe doelen kreeg. Namelijk rustig starten, wat nog weleens wil mislukken, en gedoseerd lopen.
Tijdens de loop was het heerlijk, op een enkele plek was het iets wat fris in de schaduw maar over de 18,5 kilometer was dit te verwaarlozen.
De eerste kilometers gingen heel makkelijk, maar bij het 4 kilometer punt sloeg ik een gaatje met Wesley, dat is niet de bedoeling.
Dus ik iets langzamer om hem weer op te halen en proberen te motiveren.
Echter bleef het tot de 10 kilometer lastig voor Wesley om geen gat te laten vallen,.
Nu had je tussen kilometer 6 en 10 wel veel valsplat die hieraan bijdroegen.

Op het 10 kilometerpunt kijkende naar de klok geroepen dat we, als we een stapje harder zouden gaan, we net onder de 1.45 konden finishen.
Dit was voor Wesley de doorslag en ging het gas er iets meer op.
Op het 12 kilometer punt stond weer een klok en hier kon ik vaststellen dat we wel degelijk lekker op schema lagen om een snellere tijd te noteren.
Richting de 15 kilometer zat er weer wat glooiing in het parcours en neigde het tempo weer weg te zakken.
Een bik op het klokje leerde me dat een tijd net boven de 1.35 mogelijk kon zijn, we moesten dan enkel het tempo vasthouden. Dus tegen Wesley geroepen dat een mooie tijd onder de 1.40 mogelijk was als we het tempo vast konden houden.

De laatste kilometers liepen gemakkelijk weg en voor we het wisten liepen we op de Loolaan af.
Helaas lag er net hiervoor een loper op de grond die het te kwaad had, zijn nooit leuke dingen om te zien.
Op de Loolaan aangekomen zag ik een tijd van 1.31 en een beetje, toen het klokje bijna o 1.32 stond tegen Wesley gezegd dat hij nog 3 minuten had om onder de 1.35 te finishen.

Welsey gaf alles wat hij nog kon geven, daar waar ik een relaxte loop heb gelopen liep hij op zijn top.
Er viel een klein gaatje maar niet al te veel. Dus bij de twee minuten gingen er 2 vingertjes de lucht in en een blik naar achter. Dit zelfde bij de 1 minuut.

Ik besloot hier nog even aan te zetten om voor mij zelf een finish tijd van onder de 1.35 te noteren en hier Wesley op te vangen. Dus na mijn finish een deken gescoord en terug gelopen richting de finishstreep.
Wesley was net binnen, dus ik kon de deken gelijk over hem heen draperen en hem feliciteren met een zeer maar dan ook zeer nette eindtijd van ergens rond de 1.35.
Ik kreeg in de tocht naar de medailles ook nog een deken over me heen gelegd door een van de vrijwilligers.

Na het verkrijgen van de verdiende medaille zijn we weer afgezakt naar het Orpheus theater om droge kleding aan te trekken, wat te drinken en ons te goed te doen aan koffie, soep, brood, frisdrank....
Je leest het al, het was goed geregeld.

Nadat we droge kleding aanhadden raadpleegde Wesley zijn telefoon en zag dat Endomondo een tijd van 1.34.55 had gemeten. Nadat we ons tegoed hadden gedaan aan van alles en nog wat en ik 2 hardloopshirts en een petje rijker was zijn we richting de graveerstand gelopen en liet Wesley zijn eindtijd graveren.
Hier bleek hij een officiële tijd van 1.34.51 te hebben genoteerd.

Hierna weer lekker naar de auto gewandeld, er waren ook pendelbussen maar die zijn voor mietjes ;p, en richting huis gereden.
Hier na een wel verdiende douche en een biertje 's avonds kunnen constateren dat mij officiële eindtijd 1.34.36 was.

Nu op naar de Atag Achtkastelenloop in maart voor  mijn eerste halve marathon.

©Hardloopgek

Mijn mening over het ipico tijdregistratie systeem

In 21012 heb ik pas twee loopjes gedaan en allebei maakte zij gebruik van het ipico tijdregistratie systeem.
Het systeem zelf is niets mis mee, de werking is vrij simpel.
Je hebt een Tag die je in je veters bevestigd en er liggen matten die jouw chip registreren en dus ook jou tijd.

Tag

Werking van het systeem

Dus wat is er dan mis mee zou je denken.
Bij dit systeem zit ook direct de finish fotograaf.
Enkele meters voor de finish ligt namelijk een mat die jou chip registreert en zorgt dat er automatisch een foto van je wordt genomen.
De camera die deze foto maakt kun je vergelijken met een luxe webcam.
En aar is wat mij irriteert, want gisteren bij de safari run  gaf men als reden voor de mindere foto het volgende als excuus "Te weinig licht, te veel regen en te hoge snelheid van de lopers. Toch geven deze plaatjes de sfeer weer"

Nu zaal dit deels waarheid zijn, maar de week ervoor liep ik de vondelparkloop en hier was het mooi weer, iets lichter en is de kwaliteit van de foto ook om van te huilen. O'ja dat stukje van te hoge snelheid ging voor mij niet op ;-)

Ik snap best dat organisaties kosten willen besparen en daardoor kiezen voor een systeem die een all in one oplossing bied, maar de fotograaf vervangen voor een webcam vind ik echt jammer.

Dus mijn conclusie is?
Een ander tijdregistratie systeem heb ik niet heel veel moeite mee al is het jammer dat ik straks voor niets een champion chip heb. Maar vervang de fotograaf niet door een webcam tenzij deze het zelfde resultaat bied.

©Hardloopgek

De Safari Run

De Safari Run voor het eerst..........

De start was pas om 13:30 uur voor de 10km en buienradar zei dat het ergens richting 12:30 droog / droger ging worden.
Nou dat was niet zo.

Ergens rond 12:30 arriveerde wij bij Burgers Zoo, en ik kan iet anders zeggen dat het parkeren goed geregeld is.
Ik had iets extra's betaald om mijn startnummer toe te zenden en had dus alles al bij me.
Omdat het weer wat onvoorspelbaar was, had ik gekozen voor lange mouwen en voor de zekerheid mijn jasje mee, want dan kon ik er nog voor kiezen om enkel ondershirt  en jasje aan te doen.
Maar het weer bleef raar, regen / droog dan weer regen.
Een ding was zeker het parcours zal niet droog zijn want het had de gehele dag al geregend.

Dus in de drup / regen maar wachten op de start.
Het start gebied was nagenoeg een en al modder, dus daardoor stond ik redelijk vooraan.

Toen het startschot klonk gingen we er vandoor, mijn benen voelde al vanaf het begin zwaar aan.
Maar goed dat lopen we er wel uit dacht ik.
Maar omdat het onbekend terrein was en zo veel had geregend kwam ik voor een verrassing te staan.
Namelijk verraderlijke klimmentjes en vertrapte stukken inc modder.

Uiteraard had ik wel rekening gehouden met modder en had daar ook wel zin in,.
Maar ik merkte wel dat dit zijn uitwerking had op mij.
Dit in combinatie met, denk ik zo maar, te snel starten brak mij in de eerste ronde op.
In ieder geval geestelijk had ik het zwaar, dingen als zoek het uit ik stop gingen door mijn gedachte.

Ronde een vlak voor de doorkomst. (die zwarte vlek ben ik)

 Ik had het dus vooral geestelijk zwaar, iets wat ik weleens eerder heb gehad en ergens diep van binnen weet dat de rest vaak toch nog wel oke zit.
Maar dit nam niet weg dat ik iets moest doen, want die klimmetjes die er in zaten waren sluip moordenaars.
En dan zul je denken, wat omhoog gaat moet ook naar beneden!
Dat is waar..................... Maar door de modder en het ongelijke terrein maakte dat je dit met behoud moest doen, dus echte winst kon je daar niet pakken.

Maar goed ronde twee was ingegaan, er was wel een foto gemaakt bij doorkomst maar daar liep gelukkig iemand door het beeld want die foto kan nooit florissant geweest zijn.
Ronde twee, ik moest mijn tempo aanpassen anders zou ik het niet overleven.
Ik merkte dat, ondanks het voornemen, dit in de eerste km niet echt gebeurde.
Dus hierna toch een versnelling terug en uiteindelijk werd ik bijgehaald door een loper die een mooi volgbaar tempo pakte.
Dit werd mijn haas, hij ging mij erdoorheen slepen.

Een goede 3,5 a 4 km liep ik in zijn kielzog, waarschijnlijk tot vervelens toe.
In de laatste kilometer passeerde ik hem, waarschijnlijk liet hij mij dit doen, en was ik heel even de  haas.
Maar in de laatste 4 a 500 meter nam hij weer over en nam hij afstand, en maar goed ook want het was niet eerlijk geweest als ik hem voor was gebleven.

Op het laatste stukje eerst nog even zwaaien naar de kids en de laatste bocht nemen de modder in om naar de finish te gaan.
Hier werd automatisch een foto genomen dor het systeem die, wel gelukt is een groot woord, wel zichtbaar is.

Omdat mijn horloge kuren had kon ik geen meting starten, maar had wel vlak daarna ff op het kloje gekeken.
Daardoor kon ik inschatten dat ik of net onder de 45 minuten had gelopen of net er boven.
De uiteindelijke tijd:

Afstand

10 km

 

Tijd

00:44:58

 

Snelheid

13,34 km/u

 

Calorieën

710 Kcal.

Mijn conclusie!

Leuke loop die met de middelen daar aanwezig goed georganiseerd is.
Of het mijn ding is? Ik weet het niet.
Of ik het nog eens zou doen? Vast wel.

©Hardloopgek

Mijn Vondelparkloop

Afgelopen zondag was het zover.
De eerste "wedstrijd" loop van het jaar 2012.

Via mijn werkgever kon ik meedoen aan de vondelparkloop, en zo een kans laat je niet aan je voorbij gaan.

Waarom? Omdat de vondelparkloop een loop op zich is. Alles en iedereen gaat, loopt, fietst, skate door elkaar heen. Je zou dan toch denken dat het niets is, maar niks is minder waar.


De bedrijvenloop starten pas om 14:00 uur.
Dit gaf mij de gelegenheid om eerst nog wat vrienden succes te wensen die individueel meededen.
Een kwartier voordat zij van start zouden gaan, dus het was al lekker druk bij de start, welke dit jaar gelijk lag met de finish.

Hier merk je al meteen de aparte sfeer, want de gewone Amsterdammer die onbezorgd van punt A naar punt B wil komt al mopperend (en dat is netjes uitgedrukt) voorbij of druk bellend met hun fiets bel.
Om 12:30 uur gingen de recreanten van start, na een soort van trechter start rent iedereen richting het park voor hun drie rondjes.
Als je dan, in dit geval, als toeschouwer naar het parcours loopt dan zie je een sliert mensen de ene kant opgaan en aan de andere zijde lijkt het een dood normale dag.
Hier lopen de mensen gewoon hun eigen ding te doen, dit is dan ook op de padden waar het parcours over heen gaat.
Op een gegeven moment komen de eerste lopers en zie dat het gewone publiek wat op zij schuift.

Tegen 13:00 uur ging ik naar het verzamelpunt van mijn werkgever om mijn startnummer en chip te scoren.
Van hieruit gingen we gezamenlijk naar de start waar we zo een 5 minuten van te voren arriveerde, dus hier een mooi plekje uitgezocht.
Wel een beetje vooraan, maar niet te ver vooraan.

Om 14:00 uur was dan het startschot en weg waren we.
Op de maten het horloge opgestart en mijn tempo geprobeerd te zoeken.
Na een kleine kilometer had ik deze gevonden en liep ik redelijk voorin het veld, in ieder geval het veld van collegae.
Je merkt dat het publiek toch wijkt voor de lopers en dat de recreant die niets met dit soort dingen heeft gewoon zijn rondje tegendraads loopt.
En wat ik ook zo mooi vind aan Amsterdam! Je hebt de gewone loper mar ook de mode bewuste loper.

Maar goed halverwege het rondje stond een watertank met 2 vrijwilligers die bekertjes aangaven.
Iets wat mij niet meer bijstond van vorig jaar, maar wel erg lekker was.
Ik kon het niet laten om even te spieken op het klokje op wat voor tijd we zaten, dit was ergens tussen de 7 en 8 minuten.
Ik had het idee om 45 minuten of korter over deze 10 kilometer te doen, dus dat was wel oke.
Aangekomen aan de andere zijde ging ronde twee in. Een druk op het horloge vertelde mij dat ik 14:19 nodig had gehad voor deze ronde.
Een mooie tijd, omdat je in de eerste en de laatste ronde ook het rechte stukje van de start en naar de finish erbij hebt zitten.
Ronde twee begon geestelijk wat zwaarder te worden, want ik had vooral het gevoel dat het allemaal zwaarder werd en dat het tempo weg zakte.
Dit gevoel ken ik en is bij mij vaak geestelijk.

Toen ik halverwege ronde 2 was leerde een blik op mijn horloge dat het met het tempo wel goed zat.
Bij het ingaan van ronde 3 vertelde mijn horloge mij dat ik ronde 2 in 13:59 had gedaan.

Ronde drie werd er voor het gevoel niet makkelijker maar ook niet moeilijker op.
Toen we op driekwart zaten werd ik door een loper ingehaald die ik in ronde 2 voorbij was gegaan.
Ik had het idee om bij hem aan te hakken en hem mij te laten hazen, maar na enkele meters aangehaakt te zijn merkte ik dat ik hem beter kon laten gaan.
Dit heb ik dan ook gedaan, want ik wilde niet de kans op een mooie tijd vergooien door domme acties.

Uiteindelijk kwam ik over de eindstreep met een tijd van 42:54, maar 19 seconden boven mijn PR.
Ook kon ik vaststellen dat ik als 3e van de 70 collegae binnen was, en de 2 die ik voor mij moest laten waren niet de minste. Zij lopen net onder dan wel laag in de 40 minuten op zo een afstand.

Dus al met al een mooie eerste loop van het jaar in een prachtig park waar de gewone wereld samen smelt met de hardloop sport.

Details van een tijd

Afstand

10 km

 

Tijd

00:42:54

 

Snelheid

13,99 km/u

 

Calorieën

710 Kcal.

Vondelparkloop

©Hardloopgek